MAJOR ARX - Εγώ, το Κτήριο των Προσκόπων – 7

[ Τα διαλαμβανόμενα  ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Τυχόν ομοιότητες δεν αποτελούν παρά ευτυχισμένες ή τραγικές συμπτώσεις. Το μόνο αληθινό και υπαρκτό  πρόσωπο στα κείμενα: ΤΟ ΚΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ!]

7. Τίποτα από εμένα δε φαίνεται

                                         

(συνέχεια από το προηγούμενο)

Δεν υπάρχουν πια εποχές. Ο χρόνος, χυμένος στην τράπεζα του μέλλοντος. Ακριβώς όπως εκείνος ο πίνακας του Νταλί. Ο ιστός μιας αράχνης απλωμένος παντού. Πλάι μου ορθώνεται, πια ανεξήγητα, ανέλπιστα εκειό που φοβόμουν. Ο ΜΕΓΑΛΟΣ  ΝΑΟΣ  ΤΣΗ  ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΑΘΡΩΠΩΝΕ τση περιοχής. Αόρατος στα μάτια μα ορατός στην ψυχή.

Περιμένετε όμως. Αφηγητής θα γίνω δίχως χρόνο και πρόσωπο. Και τόπο. Είμαι μακριά, πολύ μακριά, δεν κατοικώ πια στην αγαπημένη μου Σάμη. Σας μιλώ για ένα άλλο πια κτήριο, μαύρο, κατάμαυρο, δίχως ζωή, χωμένο στα σύννεφα του Μεγάλου Βουνού. Αν θέλετε να το δείτε πηγαίνετε κει. Αθρώποι γεννήματα μιας ανήμερης και στυγνής και στεγνής εποχής δίχως μέρες ηλιόλουστες. Σας αγάπησα όσο τίποτα πια σε τούτο τον κόσμο. Πώς μου κάνατε τούτο που βλέπω στα μάτια μου μπρος; Πως με γεράσατε έτσι, με κάμετε μορμολύκειο, δεούτελο να περιφέρω το γυμνό μου το σώμα, στα αφιλόξενα σοκάκια του κόσμου;  Ποιος σας είπε πως θέλω τσι δικές σας βρωμιές;

Καταπέλτης θα γίνω, κεραυνορίχτης, Εγκέλαδος θα μεταλλαχτώ κι ας μ’ έχει πληγώσει ευκειός ο φαρμασόνος, μα στέκω κόντρα τσου καιρούς.

Βλάσφημος των στιγμών θα γενώ που πάνω από τσι γιορτές και τσι φευγαλέες παράτες, σαλιαρίζετε με τσι κάθε φορά ανούσιες εξουσίες.

Ξεθεμελευτής είμαι ιδεών και ιδεολογημάτων που κλείνονται στον ωχαδερφισμό, στη μιζέρια, στη μεμψιμοιρία, στο γιες μεν και στην οσφυοκαμψία.

Με λουριά κι αλυσίδες να σας κυνηγάω, τύραννος των ρωμαϊκών αρένων θα μεταμορφωθώ για να ανεβείτε εφτά φορές στο Κάστρο κι αμά να κατεβείτε μπας και ξεθολώσει ο νους σας.

Κουρσάρος των εκατό θαλασσών θα ντυθώ να σας κλέψω όλα τα υπάρχοντα και να σας παραδώσω γυμνούς, πένητες και αμόλυντους στο αιώνιο μέλλον.

Κι αμά θυσία  να γενώ, να εξαφανιστώ από προσώπου γης, αρκεί να δω ότι εξυπνήσετε απ’ το λήθαργο.

Κι αν θέλετε, δε με νοιάζει αν όχι, μπορώ όμως να γενώ οδηγητής των ελπίδων σας, εγώ ένα άψυχο κτήριο, ποτισμένο με την ψυχή τση Σάμης και τση γύρω περιοχής τση, που πότισαν αιώνες εκείνοι, οι δούλοι που σκόρπισαν τσου ανέμους και ακόμα εκείνοι που έγιναν μπροστάρηδες τσου αγώνες των δύο προηγούμενων αιώνων. Και επειδή ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΣΕΙΣ, ούλοι και προπάντων όσοι ήρθατε κατά καιρούς στην αυλή μου, ΕΣΕΙΣ, ΕΣΕΙΣ θα είστε οι οδηγητές των ελπίδων!!!

Αλλά, αλλά…..

Ποιος σας είπε να με κάνετε καμπινέδες, πλυντήριο και ντουζιέρα; Δεν είμαι κανένας απόπατος, εγώ. Και δε με χτίσανε γι’ αυτό. Εγώ δεν είμαι για να ξεπλένω βρωμιές. 

Εγώ είμαι για να ξεπλένω την αμάθεια, για να στεγάζω τη γνώση, για να θεραπεύω τσι τέχνες, τα γράμματα για να διασκεδάζω τσου αθρώπους τση περιοχής. 

Ακούς καμπινέδες! Ακούς πλυντήριο! Το λέω και κλαίω μέσα μου σπαρακτικά. Κι αμά σκέφτουμαι: βεβαίως η Σάμη χρειαζότουνε τέτοιους χώρους. Και μπράβο τσου που το σκεφτήκανε. Αλλά όχι, εδώ. Κάπου αλλού! Λείψανε οι χώροι;

Ποιος σας είπε, ακούστε, να με κάνετε ξενοδοχείο; Δε χτίστηκα εγώ για να γίνω υπνοδωμάτιο κανενός!

Ποιος σας είπε να με κάνετε αποθήκη πλαστικών καρεκλών, αποθήκη εκατομμυρίων διαφημιστικών; Δεν το αρνιέμαι. Αλλά όχι μόνιμα…

Όταν μου τα φέρατε έλεα: Θα τα φυλάω. Είναι για να γλέπουνε οι πολίτες  των εορτίων τα δρώμενα. Παράπονό μου αιώνιο: τόσα χρόνια εόρτια κι εγώ μακριά. Το ίδιο, ποτέ δε χρησιμοποιήθηκα. Για μια έκθεση ζωγραφικής, βρε αδερφέ! Τα διαφημιστικά, είπα, θα τα προσέξω. Θα γνωρίζουν στα πέρατα τση γης τον τόπο που όσο τίποτα αγάπησα. Μπα!

Το μόνο καλό που απόμεινε, είναι  του θεάτρου η αίθουσα. Δάσκαλοι και μαθητές δουλεύουν δίχως αντίκρισμα. Γιατί; Γιατί πιστεύουν στον πολιτισμό. Πιστεύουν σε ό,τι πιστεύω κι εγώ.  Ποιος όμως τους βοηθάει; Κανείς! Οι εκλεγμένοι αρχόντοι δε σκαμπάζουν από τέτοια. Αναρωτιέμαι: στην Κεφαλονιά γεννηθήκανε; Στη Σάμη; Μήπως η Σάμη είναι κάπου αλλού;

Κάθε μέρα από τότενες κλαίω γοερά. Και για να μη με ακούτε και σας πονοκεφαλιάζω, κάποιες φορές ανεβαίνω ψηλά στον Αυγό. Και μ’ ακούνε τ’ αστέρια. Και μια φορά ένας αετός άνοιξε τσι φτερούγες του ίσαμε είκοσι μέτρα και με παρηγόρησε. Κι  άλλη μια φορά που έσκουζα σπαραξικάρδια, αστείο, ε; εκεί, πλάι στα Γρίλια, στο Ναό του Απόλλωνα στο θυσιαστήριο, μέσα σε  μια απόκοσμη λάμψη εμφανίστηκε ένας νέος. Ψηλός, θεόρατος, σαν αρχαίος κούρος, με πολύχρωμα ρούχα, με μια λύρα στο χέρι, μ’ ένα φωτεινό στεφάνι στο κεφάλι, με μεγάλα γαλάζια μάτια και μακριά μαύρα μαλλιά. Λάμπαξα, σταμάτησα το σκούξιμο, με κοίταξε ολόισια, σήκωσε το ένα του χέρι και μού ’δειξε στην αρχή το ναό και μετά τη θάλασσα πέρα. Πήγα να του μιλήσω. Δεν πρόλαβα. Έφυγε ξαφνικά, κουνώντας περίλυπος το κεφάλι του, όπως ήρτε. Μέσα σε μια απόκοσμη λάμψη. Σα να χαμογέλασε, μου φάνηκε, λίγο κι αυτό με ηρέμησε.

«Θεοί», μονολόγησα. «Ο Απόλλωνας;»

Θυμήθηκα το θέατρο όταν ο δάσκαλος κι η δασκάλα δίδασκαν τη «Γυναίκα της Ζάκυθος» του κόντε Διονυσάκη. Εγώ, εφάνταζα ο ιερομόναχος ποιητής κι ο νέος με τη λάμψη, σα να έψαλε τα ακόλουθα:

«Το χάραμα επήρα

του ήλιου το δρόμο

κρατώντας τη λύρα

τη δίκαιη στον ώμο.

Κι απ’ όπου χαράζει

κι ως όπου βυθά κτλ.»

Κι ύστερα σα σε όραμα έρχονταν όλα τα παιδιά που κάθισαν στη σκιά μου, μου πιάνανε το χέρι, μου το φιλούσαν και μού ’λεγαν.

«Και τι παγωμένο που είναι το χέρι σου!».

Για μέρες, για μήνες αφότου φτιαχτήκανε οι καμπινέδες και τα άλλα αποτρόπαια, εγώ θυμόμουν τα περασμένα. Τσι μέρες τσι παλιές.  Ακόμα κι αν όλα ήταν χωρίς σχέδιο. Άρχιζε το ένα, σταματούσε το άλλο και άρχιζε κάτι διαφορετικό. Όλα τα θυμόμουν σε χρόνο ενεστώτα. Σα να συμβαίνουν τώρα, σαν όλα μαζί να λειτουργούν, ακριβώς τώρα που σας μιλώ. Φαντάζομαι τον εαυτό μου να είναι μαζί και θέατρο και μουσική και νηπιαγωγείο και βιβλιοθήκη, και σινεμά, ναι και καράτε. 

Εκείνα τα παιδιά του Νηπιαγωγείου, μεγάλα τώρα, περνάνε πού και πού απέξω. Τ’ ακούω να λένε: «Να το Νηπιαγωγείο μας: Θυμάσαι, ρε, πόσο μας άρεσε; Θυμάσαι που λέγαμε ότι κάνουμε μάθημα στο πιο ψηλό σπίτι του κόσμου;»

Κι αναγαλλιάζει η ψυχή μου. Η ψυχή μου δεμένη με τη νεότητα. Ναι, φάνταζα εγώ, στα μικρά τους ματάκια τεράστιο. Ναι, ήμουν,. γιατί μονάχα εγώ κάθε μέρα ατένιζα την κορφή του Αυγού, τα πεύκα της Κυάτιδος, τις πέτρες του Κάστρου. Ναι, μονάχα εγώ. Κι εκείνα τα παιδάκια, μεγάλοι και μεγάλες πια, είμαι σίγουρος πως θα βλέπουν με μένα μαζί τσι ίδιες κορφές.

Όμως πού είναι τώρα;

Μαθήματα, σημαίες, ιστορίες, η αγάπη για την πατρίδα  Κι εγώ είμαι μέρος της ιστορίας αυτού του τόπου. και άλλα διάφορα. Συστήματα. Λύκοι, Λυκόπουλα. Εν-δυο, εν δυο. Τύμπανα.  Τα καμάρωνα.

Όμως πού είναι τώρα;

Εκείνη η μουσική έρχεται και με βρίσκει τσι νύχτες. Είναι η ερωμένη μου! Η Μούσα μου! Ποιήματα τση λέω κι εκείνη τα ντύνει γλυκόηχα. Με νότες του μπάλου και του Μότσαρτ. Ακούστε τη «Μικρή Νυχτερινή Μουσική» του Μότσαρτ με νότες από το Διβαράτικο και θα με θυμηθείτε. Αγγίζει τα δάχτυλά τση τσου τοίχους μου και θεσπέσιες νότες απλώνονται γύρω. Δεν ακούει κανείς άλλος εχτός από εμένανε. Οι υπόλοιποι Σαμικοί κοιμούνται βαθιά. Είναι νύχτα άλλωστε κάθε φορά που με επισκέπτεται η μουσική …. η πόλη …κοιμάται… Εκτός από εμένανε. Κι ίσως κι εκείνα τα παιδιά που πια είναι γυναίκες και άντρες.

Όμως πού είναι τώρα;

Και να σας πω: έρχονται σκηνοθέτες και ηθοποιοί μαζί μου τσι νύχτες, όλα τα θάματα νύχτα γίνουνται, και κουβεντιάζουμε για τα έργα. Α! θυμάμαι την ταινία «Δυο φεγγάρια τον Αύγουστο». 

Ποιητικό έργο. Εκείνος την ερωτεύτηκε πολύ. Εκείνη, λυγερόκορμη, ατθίδα, παράξενη, μια μούσα. Ένας ανέφιχτος, ουτοπικός έρωτας φάνταζε. Εκείνη τον ερωτεύτηκε. Εκείνος δεν πίστευε στα μάτια του. Του ’κλεισε ραντεβού. «Στην Πανσέληνο του Αυγούστου». Έτσι του είπε. Εκείνος πήγε στο ραντεβού. Εκείνη δεν πήγε. Κι εκείνος εκουρλάθηκε. Πήρε τσου δρόμους, εκουρλάθηκε, σας λέω, για όσους δεν είχαν δει την ταινία. Δεν υπολόγισε όμως πως εκείνη τη χρονιά, όπως και φέτος, ο Αύγουστος είχε δύο φεγγάρια. Κι εκείνη πήγε στο δεύτερο. Κι εκείνος ένας δαιμονισμένος του έρωτα, αλύτρωτος των φλογισμένων αισθήσεων, περιδιαβάζει άλαλος τσου μεγάλους δρόμους ψάχνοντας για μια άυλη οπτασία εκείνη που θα γίνει η μούσα του ταραγμένου του μυαλού. Μήπως αυτό είναι κι ο αληθινός Έρωτας;

Σας λέω την ιστορία και τρέμω. Και τι νομίζετε, πως εφαντάστηκα; Έβαλα τον εαυτό μου στη θέση εκείνου του παράξενου όντος που είχα δει στο Ναό του Απόλλωνα και πήγα εγώ. Το κουβέντιασα με τσου σκηνοθέτες. Και μου είπαν, πως ο θεατής μπορεί να φανταστεί πολλά πράματα. Έτσι κι εγώ, από κει και πέρα, με έβλεπα να πρωταγωνιστώ σε πολλές ταινίες. Μα αν ο κινηματογράφος, η τέχνη γενικά αναπαριστά τη ζωή, γιατί να μην μπορώ να το κάνω; Ναι, το κάνω κι εγώ, κι ίσως κι εκείνοι κι εκείνες που έρχονταν για να δούμε τα έργα μαζί; Μεγάλοι πια πατεράδες, παππούδες, μανάδες, γιαγιάδες.

Όμως πού είναι τώρα;

Ένα βράδυ ήρθαν και τα παιδιά του καράτε στον ύπνο μου. «Το ξέρουμε, μπαγάσα, πως δε σου γεμίζαμε το μάτι», μου είπαν, «αλλά ευτυχώς μας έσωζε η φιλοσοφία των πολεμικών τεχνών». «Ωραία», τσου απαντώ, «και σας θέλω. Τόμου θα σας χρειαστώ για κάτι που σκέφτουμαι, θα ρθείτε;» Δεν πήρα απάντηση και απότομα ξύπνησα. Σκέφτηκα εκείνα τα παιδιά που  θα έχουν μεγαλώσει. Νοικοκύρηδες θα ’ναι πια. 

Όμως πού είναι τώρα;

Αλήθεια εκείνοι οι αναγνώστες κι οι αναγνώστριες τση βιβλιοθήκης θα ήθελα να τσου ρωτήσω: «Πόσο σας χρησίμεψαν στη ζωή σας οι ήρωες που διαβάσατε και ταυτιστήκατε μαζί τσου;» Κείνοι οι αναγνώστες σήμερα θα είναι μεγάλοι. Μπορεί δάσκαλοι, συγγραφείς, επιχειρηματίες, κτηνοτρόφοι, γεωργοί, ελαιοχρωματιστές, καφετζήδες.

Όμως πού είναι τώρα;

Και μου έμεινε μόνο το θέατρο. Που συνεχίζει ακόμα με το μεράκι των δασκάλων του και όχι με τη βούληση των αρχών. Εκείνοι οι μικροί ηθοποιοί γίνανε έφηβοι, έφηβοι που σπουδάσανε, γίνανε ενήλικες και παλεύουνε τη ζωή.

Όμως πού είναι τώρα;

Πού είστε όλοι εσείς, τώρα που σας χρειάζομαι;

Παλιοί μου Φίλοι, Σας καλώ, Σας καλώ “δίχως σημαίες, δίχως φοβέρες, δίχως αίματα”, μα Σας καλώ “σιγανά, σιγανά και ταπεινά”, σχεδόν αθόρυβα, ξέπνοα, σα θρόισμα ανέμου που κατεβαίνει απ’ τα κάστρα. 

Δεν ακούτε; 

Δεν ακούτε τη φωνή τση καρδιάς Σας; 

Δεν ακούτε τη φωνή τση ιστορίας Σας; Ω! 

μα σίγουρα ακούτε…

Τι σας λέω, όμως κακομοίρηδές μου, ο έρμος! Εγώ; Όχι, όχι δεν είμαι εγώ, κάποιος άλλος θα είναι που σας καλεί!!! Δε σας τα λέω εγώ ευκειά…

ΕΓΩ, Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΣΗ ΣΑΜΗΣ το πιο όμορφο κτήριο, ο νέος που ποτέ μου δε γέρασα κι ας έχω πια ρωγμές σε  ούλο μου το σώμα, αρνούμαι να είμαι εγώ. ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ!  ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΩ! ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΩ! 

ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΔΕ ΦΑΙΝΕΤΑΙ!!!…

(όπως λένε: στο επόμενο το τέλος)

MAJOR ARX

Θεοφ. Μιχαλάτος - Κοργιαλένειος Βιβλιοθήκη

Αργοστόλι  16-01-2013

Τον τελευταίο καιρό η τοπική μας κοινωνία ταλανίζεται  από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν δύο σημαντικά πνευματικά και πολιτιστικά κέντρα του νησιού μας: η Κοργιαλλένειος Βιβλιοθήκη Αργοστολίου και η Ιακωβάτειος Βιβλιοθήκη Ληξουρίου. Προβλήματα σε λειτουργικό κυρίως επίπεδο που αν δεν αντιμετωπιστούν άμεσα, θα οδηγήσουν στην παρακμή παρά τις ηρωικές προσπάθειες των εργαζομένων σε αυτές.

Οι δημόσιες  βιβλιοθήκες είναι παρακαταθήκη για ένα τόπο, είναι δημόσιο αγαθό που ικανοποιεί την ανάγκη των πολιτών για μάθηση, πνευματική καλλιέργεια, έρευνα. Αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα  της βασικής υποδομής για τη γνώση, τη μάθηση και τον πολιτισμό. Μέσα από αυτές επιτυγχάνεται η  διάσωση, διατήρηση και καταγραφή της τοπικής παράδοσης  και  πολιτιστικής κληρονομιάς καθώς και η μετάδοση αξιών και ιδανικών στους νέους και  σε όλους όσους διψούν για πνευματική τροφή και ψυχική ανάταση.

Δυστυχώς στην χώρα μας οι βιβλιοθήκες, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, εποπτεύονται και χρηματοδοτούνται από διάφορους φορείς του δημόσιου τομέα (υπουργεία, γενικές γραμματείες, δήμοι κ.τ.λ.) και δεν υπάρχει κεντρική και συντονισμένη πολιτική. Δεν υπάρχει ενιαία στρατηγική και οργανωμένο δίκτυο σε εθνικό επίπεδο. Η πολιτεία όμως οφείλει να λάβει όλα εκείνα τα μέτρα που θα εξασφαλίσουν τη λειτουργία τους μέσα από την ορθολογική διαχείριση των ανθρώπινων και δημοσιονομικών πόρων.

Εμείς εδώ στην Κεφαλονιά έχουμε αυτονόητη υποχρέωση όχι μόνο απέναντι στον Μαρίνο Κοργιαλένιο και στην Αικατερίνη Ιακωβάτου-Τουλ, δύο ανθρώπους που οραματίστηκαν και συνέβαλλαν ουσιαστικά στη δημιουργία των μεγάλων βιβλιοθηκών του νησιού μας, αλλά και στα παιδιά μας να λάβουμε όλα τα μέτρα που θα  εξασφαλίσουν την ομαλή και απρόσκοπτη λειτουργία τους. Έχουμε υποχρέωση ακόμα και να αναβαθμίσουμε τις παρεχόμενες υπηρεσίες τους ώστε να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες πληροφοριακές ανάγκες.

Πρέπει να δραστηριοποιηθούμε και να οργανωθούμε προκειμένου να αναδείξουμε όλες τις βιβλιοθήκες που υπάρχουν στο νησί μας και να τις αναδείξουμε σε πνευματικούς πνεύμονες που θα συμβάλλουν στην ανάδειξη του πολιτισμού μας. Πρέπει να αξιοποιήσουμε όλα τα ακίνητα που έχουν δοθεί από μεγάλους ευεργέτες του νησιού μας για τη δημιουργία βιβλιοθηκών, να τα εμπλουτίσουμε με το κατάλληλο υλικό και να δώσουμε την ευκαιρία στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας να μάθουν το παρελθόν και την παράδοση του τόπου τους.

Έπαινος της Ακαδημίας Αθηνών σε μέλη της Εταιρείας Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών

Του καθηγητή Γεωργίου Ν. Μοσχόπουλου

 Προέδρου της Εταιρείας Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών

Μετά από τους επαίνους της Ακαδημίας Αθηνών που απέσπασαν ήδη σε προηγούμενες Συνεδρίες της Ακαδημίας ο Αγγελοδιονύσης Δεμπόνος για το σύνολο του έργου του και ο Σπύρος Αντωνάτος για το βιβλίο του «Αργοστόλι, η χαμένη πόλη. Δράση καθ’ οδόν 1853 – 1953» και τη βράβευση του Γεράσιμου Πεντόγαλου, εφέτος τον έπαινο της Ακαδημίας Αθηνών θα λάβουν, στο πλαίσιο επίσημης Συνεδρίας της Ακαδημίας στο τέλος του μήνα, ο Γεράσιμος Σπ. Μπάλλας και η σύζυγός του Νίκη Λάσκαρη – Μπάλλα.

Ο Γεράσιμος Μπάλλας, Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών, πτυχιούχος πολιτικών επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου και πρώην διευθυντής του τοπικού Υποκαταστήματος της Τράπεζας της Ελλάδος, έχει αναπτύξει αξιόλογη επιστημονική δραστηριότητα στο πλαίσιο της εν λόγω Εταιρείας με επιστημονική – ιστορική έρευνα και ωραίες δημοσιεύσεις, τόσο στην Επετηρίδα της Εταιρείας «Κεφαλληνιακά Χρονικά», όσο και σε άλλες περιοδικές εκδόσεις.

Η Νίκη Λάσκαρη – Μπάλλα, φιλόλογος και για χρόνια διευθύντρια Γυμνασίων και Λυκείων, είναι τακτικό μέλος της Εταιρείας Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών, με επίσης επιστημονική δραστηριότητα, συμμετοχή σε Συνέδρια και δημοσιεύσεις.

 

Οι συγγραφείς ύστερα από πολύχρονη και κοπιώδη έρευνα σ’ ολόκληρο το πλάτος του νησιού μας, στις πόλεις και στα χωριά, σε απλούς χωρικούς κυρίως ηλικιωμένους και σε μαθητές των σχολείων ( εδώ προφανής η δράση της φιλολόγου Νίκης Λάσκαρη – Μπάλλα) συνέλεξαν, ταξινόμησαν, αξιολόγησαν και εξέδωσαν λαογραφικό υλικό, στο πλαίσιο της «Σειράς Διατριβών και Μελετών» της Εταιρείας Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών. Η έκδοση είναι τρίτομη με τον κοινό τίτλο «Λαογραφικά Κεφαλονιάς» και με επί μέρους τίτλους κατά τόμο «Λιανοτράγουδα», «Δημοτικά τραγούδια», «Λαϊκοί ποιητές».

Το εν λόγω έργο, που το προλογίζουν πανεπιστημιακοί καθηγητές, και για το οποίο τώρα τους απονέμεται ο έπαινος της Ακαδημίας Αθηνών, είναι πολύτιμο, γιατί είναι έργο σωστικό της λαϊκής μας παράδοσης και των σπάνιων πολιτισμικών στοιχείων που συνθέτουν τη διαχρονική πορεία του λαού μας. Πρόκειται για έργο εθνικής σημασίας, τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, που στο πλαίσιο πολιτικής και κοινωνικής κρίσης σε διεθνές επίπεδο, αυτά τα ερείσματα του έθνους μας (και, βέβαια, κάθε έθνους) θεμελιώνουν την ταυτότητα του έθνους μας και ευρύτερα του Γένους μας, στο πλαίσιο της σύγχρονης παγκόσμιας κοινότητας. Οι εν λόγω συγγραφείς και επαινεθέντες από την Ακαδημία Αθηνών ας μείνουν παράδειγμα προς μίμηση στους νεοτέρους.

Δημιουργία ησυχαστηρίου Παραδοσιακών Σκαφών

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ «ΙΘΑΚΟ» ΟΣΟ ΓΕΡΑΣΜΕΝΟΣ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ!

Ήταν κάποτε ένας στόλος από τρεχαντήρια, καραβόσκαρα, βαρκαλάδες, λίμπερτι, τσερνίκια, τράτες, γατζάο, μπότηδες, περάματα, υδραίικους βαρκαλάδες, καμωμένος από καραβομαραγκούς μερακλήδες στους ταρσανάδες της Σύρας, της Σάμου, της Σύμης, της Σκιάθου κ.ά. Σήμερα, παρ' ότι αυτά τα σκαριά δεν υπάρχουν πια, αφού αποσύρθηκαν λόγω ευρωπαϊκών επιταγών, ή άραξαν για πάντα σε κάποια ναυπηγεία ενώ από την άλλη κάποιοι μερακλήδες αγωνίζονται για τη διάσωση και διαφύλαξη των ελληνικών παραδοσιακών σκαφών και τη στήριξη των παραδοσιακών ελληνικών ναυπηγείων. Μια παρέα εκατόν πενήντα θαλασσόλυκων ίδρυσαν τον Πολιτιστικό Όμιλο «Φίλοι των Παραδοσιακών Σκαφών»

Εκ των πρωτεργατών αυτής της κίνησης ο ναυπηγός Μανόλης Ψαρρός, ο Γιάννης Καψής, ο Γιώργος Ανωμερίτης, ο Θόδωρος Κατσανέβας, ο διευθυντής του Ελληνικού Νηογνώμονα Νίκος Γιαννακόπουλος, ο πρώην γενικός γραμματέας του ΥΕΝ Νίκος Καβαλιέρος, ο διδάκτωρ Ιστορίας της Ναυπηγικής Κώστας Δαμιανίδης κ.ά. Πρωταρχικός στόχος τους, όπως υποστηρίζουν, είναι «να σταματήσει η ολέθρια πρακτική της διάλυσης παραδοσιακών αλιευτικών σκαφών που συντελείται με την υποστήριξη και επιδότηση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, σύμφωνα με τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος Αλιείας. Η διάσωση ελάχιστων απ' αυτά, ως μουσειακά σκάφη, συνήθως μάλιστα έξω από το νερό, δεν είναι αρκετή για να αναστρέψει τη μεγάλη καταστροφή που συντελείται και αλλοιώνει τον παραδοσιακό ναυτικό μας πολιτισμό.

Γιατί τα λέω αυτά. Βρισκόμενος πριν χρόνια για περιβαλλοντική δουλειά στο Μεσολόγγι στην επιστροφή ερχόμενος για Αστακό πέρασα από το ναυπηγείο του Πόλκα ενός από τους λίγους εναπομείναντες παραδοσιακούς καραβομαραγκούς της περιοχής. Μεταξύ των άλλων ξύλινων σκαφών που «ξεκουράζονταν» στη στεριά και ο ΙΘΑΚΟΣ του δικού μας του Νίκου του Τζίμα. Ο ΙΘΑΚΟΣ που απ’ ότι φαίνεται μη μπορώντας να κάνει τα καθημερινά ταξίδια του στο Γιδάκι έκανε το τελευταίο του ταξίδι στο καρνάγιο του Αστακού. Από τις πληροφορίες που έχω συλλέξει το καΐκι αυτό ναυπηγήθηκε ναυπηγήσεως και καθελκύστηκε σε ναυπηγείο του Περάματος στο Πειραιά το Μάιο του 1964, είναι φτιαγμένο από ξύλο (πεύκο και ευκάλυπτο) και η αρχική του χρήση ήταν αλιευτικό «τρεχαντήρι».

Τα χαρακτηριστικά του είναι:

• Μήκος (ολικό): 16,14 μ, 
• Μήκος (μεταξύ καθέτων): 14,40 μ, 
• Πλάτος (μέγιστο): 5,25 μ
• Κοίλο:1,90 μ, 
• Χωρητικότητα (ολική): 30,18 κοχ, 
• Ολική :18.07 κοχ, και, 
• ναυπηγός του κατά πάσα πιθανότητα ένας εκ της γενιάς του Ψαρρού.

Η οικογένεια Ψαρρού που αριθμεί τρεις γενιές ναυπηγών ήταν η πρώτη η οποία πιστοποίησε τη συστηματική καταστροφή της ελληνικής ναυτικής παράδοσης εκ μέρους της πολιτείας. «Παραδομένο στις επιλογές της Ευρωπαϊκής Άνωσης, που σωστά επιδιώκει τη μείωση του αλιευτικού δυναμικού, το ελληνικό Δημόσιο συναίνεσε και στην καταστροφή των σκαφών ενώ θα μπορούσε να μην τα καταστρέψει και απλώς να τους αλλάξει χρήση» δήλωνε πριν μερικά χρόνια μιλώντας στο «Βήμα» ο κ. Μανόλης Ψαρρός, ένας από τους λίγους εναπομείναντες ναυπηγούς παραδοσιακών ξύλινων σκαφών, με ναυπηγείο στο Πέραμα Αττικής. Απουσία οποιωνδήποτε μέτρων στήριξης της παραγωγής παραδοσιακών σκαφών από την πολιτεία, ο κ. Ψαρρός αναζητεί νέες μεθόδους κατασκευής ξύλινων σκαφών έτσι ώστε να μειώσει το κόστος τους. «Έχουμε εφαρμόσει μια νέα μέθοδο κατασκευής σκαφών που δεν παρουσιάζει τα προβλήματα των παλαιοτέρων» έλεγε τότε ο κ. Ψαρρός, εξηγώντας ότι «κατασκευάζουμε για λογαριασμό ενός Κύπριου επιχειρηματία ένα σκάφος 19 μέτρων το οποίο δεν θέλει καλαφάτισμα. Είναι κατά τι ακριβότερο από τα παραδοσιακά σκάφη αλλά προσφέρει μια ποιότητα που δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να προσφερθεί από τα πλαστικά σκάφη».

Κόντρα στη θύελλα των καιρών ο κ. Ψαρρός θα επιμείνει μέχρι και σήμερα στην κατασκευή παραδοσιακών ξύλινων σκαφών αναψυχής, όπως το «Αετός» (36 μέτρα) που απέκτησε ο εφοπλιστής κ. Λυκιαρδόπουλος, ο οποίος αρνήθηκε επίμονα να το πουλήσει σε σημαντικό πρόσωπο του εξωτερικού. Αντίστοιχο σκάφος «χτίστηκε» στο ναυπηγείο του Ψαρρού για την οικογένεια Rothschild, η οποία με τη σειρά της το πούλησε στον κ. Givenchy του διεθνούς οίκου καλλυντικών. Το συγκεκριμένο σκάφος βρίσκεται στη Νίκαια της Γαλλίας. Ο κ. Μανόλης Ψαρρός, τρίτη γενιά ναυπηγός παραδοσιακών σκαφών, λέει: «Θα βρούμε νέα μονοπάτια διατήρησης της τεράστιας ναυπηγικής μας ιστορίας, έστω και απουσία του κράτους. Το τελευταίο θα μπορούσε να δημιουργήσει σχολές, να δώσει κίνητρα ανάλογα αυτών που δίνονται στα διατηρητέα κτίρια».

Τι μας μένει λοιπόν μετά τα παραπάνω: να σώσουμε τον «ΙΘΑΚΟ» και κάθε Ίθακο που γερνάει και πάει σιγά-σιγά προς την ολική καταστροφή. Μπορούμε να δημιουργήσουμε σε ένα χώρο ανοικτό Μουσείο (ησυχαστήριο) παραδοσιακών σκαφών της Ιθάκης και όχι μόνο, είναι η ιστορία μας και ο πολιτισμός μας που χάνεται χρόνο με το χρόνο.

Ας κινητοποιηθούμε λοιπόν όλοι μας Περιφέρεια, Δήμος, Πολιτιστικοί Φορείς, Ναυτικό-Λαογραφικό Μουσείο, Σύλλογοι Αλιέων και άλλοι φορείς, είναι απαραίτητο να διατηρήσουμε τη ναυτική μας παράδοση ακόμη και στη στεριά….

Ο ΙΘΑΚΟΣ ας είναι η αρχή !!!!!

Ο Ιθακος.

Η παρέα του Ιθακου.

ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ ΚΑΡΑΒΙΑΣ

Φίλοι Χορωδίας Αργοστολίου - Δελτίο Τύπου

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΥ

Δελτίο τύπου 

 Αργοστόλι 5 Αυγούστου 2011

Ο Σύλλογος φίλων χορωδίας Αργοστολίου, σας προσκαλεί να παρακολουθήσετε την μεγάλη Καλοκαιρινή Συναυλία της Χορωδίας Αργοστολίου.

Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 7 Αυγούστου 2011 στις 9,15 μ. μ. στο Αργοστόλι και στον αύλειο χώρο του Ξενία, με γενική είσοδο 10 ΕΥΡΩ.

Το πρόγραμμα της Χορωδίας αποτελείται κυρίως από Κεφαλλονίτικα τραγούδια , ντουέτα αλλά και ελαφρά, λαϊκά Ελληνικά τραγούδια.

Τη Χορωδία και Μαντολινάτα διευθύνει ο νέος μαέστρος της Άγγελος Μουρελάτος και στο πιάνο συνοδεύει ο Γρηγόρης Βαγγελάτος.

Βασικός στόχος του Συλλόγου μας, αλλά και της Χορωδίας Αργοστολίου είναι η ανάδειξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς και της ιδιαίτερης κουλτούρας του Τόπου μας.

Σας περιμένουμε να διασκεδάσετε και να στηρίξετε την προσπάθεια που κάνει η Χορωδία Αργοστολίου.

Για την προσωρινή διοικούσα επιτροπή
Η Πρόεδρος
Βάσω Μάντουκα

ΔΕΠΤΑΠ - Το Πανυγήρι της Πλατυτέρας

Πανηγύρι Πλατυτέρας

Η Δημοτική Επιχείρηση

Πολιτιστικής και Τουριστικής Ανάπτυξης Πυλάρου, σας καλεί

την Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου και ώρα 8.30 μ.μ.,

στο Δημοτικό Σχολείο στα Μακρυώτικα,

να διασκεδάσετε στο καθιερωμένο

πανηγύρι της Πλατυτέρας.

Σας περιμένει καλό φαγητό, μουσική και κρασί ρομπόλα.

Οι "Φίλοι του Κοργιαλένειου Ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου" εκδράμουν στους Αγίους Φανέντες.

Aναδημοσιεύουμε από το Kefalonianews.

Οι "Φίλοι του Κοργιαλένειου Ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου" εκδράμουν στους Αγίους Φανέντες.

Αγαπητοί μας φίλοι.

Καλοκαίριασε πια και όλοι μας αποζητούμε κάτι ευχάριστο για τις διακοπές μας. Καταφθάνουν σιγά-σιγά και οι «απανταχού Κεφαλλήνες», όπως λέμε τους ξενιτεμένους συμπατριώτες μας, τους καλωσορίζουμε και ευχόμαστε σε όλους Καλό Καλοκαίρι.
Σας πληροφορούμε ότι σχεδιάσαμε ένα περίπατο με προορισμό τα Αγρίλια - Αγιους Φανέντες – Αγιο Νικόλα, που είναι στην Αντίσαμο, ακριβώς πάνω από τη Σάμη.

Πιστεύουμε πως η επιλογή της τοποθεσίας θα αρέσει σε όλους αφού πράγματι θα μας δώσει την ευκαιρία να απολαύσουμε μια μοναδική θέα , μέσα στους παμπάλαιους ελαιώνες . Επιλέξαμε απογευματινή ώρα για να περπατήσουμε με τη δροσιά και να χαρούμε το ηλιοβασίλεμα.

Τέτάρτη 14 Ιουλίου ’10, και ώρα 18.00 το απόγευμα θα ξεκινήσουμε με πούλμαν από το Αργοστόλι με πρώτο σταθμό τα Αγρίλια. Εκεί είναι το παλιό Μοναστήρι της Παναγίας. Από τα Αγρίλια θα συνεχίσουμε για τους Αγίους Φανέντες και από ΄κει για τον Αγιο Νικόλα. Αυτή η διαδρομή θα γίνει με μικρότερο πούλμαν αφού ο δρόμος είναι ακατάλληλος για το μεγαλύτερο που θα μας περιμένει στα Αγρίλια .

Στο τέλος της επίσκεψης θα διατεθούν σε όλους αναψυκτικά και σνακς. Φυσικά θα υπάρχει και άφθονο νερό για όποιον θελήσει.

Αφού πλέον τελειώσει ο περίπατός μας θα πάμε στη Σάμη όπου και θα παραμείνουμε για μια περίπου ώρα. Εκεί ο καθένας θα διαθέσει το χρόνο του όπως προτιμάει.

Στην εκδρομή είναι ευπρόσδεκτοι και οι φίλοι σας.

Θερμή παράκληση να μας δηλώσετε συμμετοχή το αργότερο μέχρι και στις 7 Ιουλίου.
Συμβουλεύουμε παπούτσια περιπάτου. Τα αθλητικά είναι ιδεώδη.

Κόστος συμμετοχής : 25 € κατά άτομο που συμπεριλαμβάνει όλα τα έξοδα.
Παρακαλούμε για δήλωση συμμετοχής, πληρωμή ως και για οποιαδήποτε άλλη πληροφορία επικοινωνήσατε με :

κα Μαριλή Σολομού τηλ κινητό 6945313464 .
κα Μαίρη Ροκοτά τηλ. 26710 28077 / κινητό 6937157217

Με φιλικούς χαιρετισμούς
Το Διοικητικό Συμβούλιο

Πηγή: http://www.kefaloniaphotonews.gr/

Ρουπάκι: Ελπίζουμε ότι το μοναστήρι στ' Αγρίλια και στους Αγίους Φανέντες θα περιμένουν ανοιχτά τους εκδρομείς. Θα χαρούμε να φιλοξενήσουμε φωτογραφίες από την εκδρομή! Καλά να περάσετε φίλοι!

"Kefalonitis" - Aφιερώματα

H πλούσια σε περιεχόμενο ιστοσελίδα "Κεφαλονίτης" (www.kefalonitis.com) φιλοξενεί κατά καιρούς ενδιαφέροντα αφιερώματα στην παράδοση του τόπου μας όπως αυτή εκφράζεται και μαρτυρείται μέσα από τη ζωή, το επάγγελμα και την πολιτεία συγχωριανών μας οι οποίοι άφησαν το στίγμα τους στην πορεία της τοπικής μας κοινωνίας μέσα στο χρόνο.

Στο πλαίσιο αυτό, με ιδιαίτερη χαρά και νοσταλγία θα θέλαμε να κατευθύνουμε τους αναγνώστες μας στις σελίδες του Κεφαλονίτη που αφιερώνονται σε Σαμικούς συγχωριανούς μας δια της ηλεκτρονικής πένας του Γεράσιμου Γαλανού:

Στους βιολιστές Κωστάκη Αρτελάρη και Γεράσιμο Κοψαχείλη: εδώ.

Στο "τσαγκαριό" του Γεράσιμου Τρεμουντάνη: εδώ.

Πολύτιμη συνεισφορά στη ζωντανή σύνδεση της ζωής μας με τα προηγούμενα χρόνια, τους φορείς της μουσικής μας παράδοσης και τις παλαιότερες μορφές επαγγελματικής ζωής....