Γ. Πολυχρονάτος: Φωνή βοώντος εν τη ερήμω (...της Σάμης)

Την Κυριακή (σημ. 13 Ιουλίου) σχεδόν όλος ο πλανήτης παρακολουθούσε τον τελικό του παγκοσμίου κυπελλου ....το ίδιο και στη Σάμη μόνο που στη Σάμη κάποιος με πολύ καλό ένστικτο και διορατικότητα που χωρίς καν μια διαφήμισή η έστω ανακοίνωση αποφάσισε να κάνει μια εκδήλωση με ζωντανή μουσική στην κεντρική πλατεία με δυο συμπαθέστατους καλλιτέχνες.

Το αποτέλεσμα ήταν να μην παραβρεθεί ούτε ένας θεατής.Ήταν πραγματικά απίστευτα άβολο να βλέπεις αυτούς τούς ανθρώπους να τραγουδούν σε μια άδεια πλατεία μόνοι τους και μάλιστα σε κάποιο σημείο να τους βρίζουν από τα παράπλευρα καταστήματα γιατί δεν άκουγαν την μετάδοση του αγώνα.

Αλήθεια μπορεί κάποιος να μας πει τι ακριβώς ήταν αυτή η εκδήλωση ποιος την αποφάσισε και πόσο στοίχισε. Τις απαντήσεις μπορείτε να τις δώσετε μαζί με τις προηγούμενες.

Ευχαριστώ, θα τα λέμε.

Πολυχρονάτος Γιώργος 

θαμώνας Σάμης

Ρουπάκι: ...σταχυολογώντας το "Πολιτιστικό Καλοκαίρι 2014" της ΚΕΔΗΚΕ βρήκαμε πληροφορίες: "13 Ioυλίου, Κεντρική Πλατεία Σάμης. ώρα: 9.00μ.μ.Μουσική βραδιά  με τους SIGNIORI BAND  με ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο." 

Γ. Παπαδάτος - Ανοικτή Επιστολή για τον Πολιτισμό της περιοχής Σάμης

Αξιότιμοι κ.κ. υποψήφιοι Δήμαρχοι  της Κεφαλονιάς:

δεν έχω καμιά αμφιβoλία πως όλοι, ανεξάρτητα από πολιτική ή κομματική τοποθέτηση,  γνοιάζεστε για την Κεφαλονιά μας, για την οικονομική, τουριστική, κοινωνική και πολιτιστική της ανάπτυξη. Όμως επιτρέψτε μου, λόγω καταγωγής, να ασχοληθώ με τη Σάμη, αποκλειστικά με το πολιτιστικό της πρόσωπο, το οποίο, όσον αφορά σε καίρια ζητήματα ουσιαστικής ανάπτυξης και περαιτέρω προσφοράς, ιδιαίτερα προς τη νεολαία, τις τελευταίες δεκαετίες, έχει υποχωρήσει δραματικά.

Βέβαια, σήμερα, ένας λόγος ισχυρός που ο πολιτισμός έχει «υποχωρήσει», είναι η οικονομική κρίση. Αν και στερείται ουσιαστικής βάσης ένα τέτοιο επιχείρημα για την περιοχή μας (ως γνωστόν, εισρέει από τη Σάμη προς τον Δήμο ένα σημαντικότατο ποσό από τον τουρισμό),   ωστόσο, πιστεύω ότι πολλά μπορούν να γίνουν με σχετικά μικρές δαπάνες, αρκεί ο πολιτισμός να μπει σε μια προτεραιότητα.  Και, εν προκειμένω, για να έχει προεξάρχουσα θέση στα προγράμματα των συνδυασμών, πρέπει οι υποψήφιοί τους να  πιστεύουν στην τεράστια και σε βάθος χρόνων συμβολή του. 

Στο μακρινό παρελθόν εκδηλώσεις με κέντρο τη Σάμη αλλά και τα γύρω χωριά, αποτύπωναν ένα ενδιαφέρον και ουσιαστικό από λαογραφικής απόψεως πολιτιστικό πρόσωπο, το οποίο  ατόνισε και στη συνέχεια εξαφανίστηκε. Τη θέση του πήραν άλλες εκδηλώσεις που, ορισμένες από αυτές (π.χ. τα πανηγύρια του καλοκαιριού), συνέχισαν να θυμίζουν την παλιά «αίγλη» μέσα από ένα πιο σύγχρονο πρόσωπο. Όμως,  πολιτισμός δεν είναι μόνον οι γιορτές  και τα πανηγύρια που γίνονται με πρωτοβουλία των πολιτιστικών συλλόγων των χωριών και με δικά τους έξοδα. 

Στο σημείο αυτό υπογραμμίζω και τη σημαντική συμβολή του πολιτιστικού συλλόγου Σάμης τα τελευταία χρόνια και για τα Εόρτια, αλλά και για τις άλλες δράσεις του, όπως επίσης και τη συμβολή του Δήμου σε διάφορα θέματα όπως αυτό της φιλαρμονικής και ως ένα βαθμό του θεατρικού εργαστηρίου. 

Αλλά, πολιτισμός είναι  και η σύνδεση του τόπου και των ανθρώπων του με εμβληματικά και συνάμα αναπτυξιακά έργα τα οποία πολλαπλώς θα ενισχύσουν τις προαναφερόμενες δράσεις και εκδηλώσεις, αλλά όχι μόνον αυτές. Θα θέσουν παράλληλα με την περαιτέρω πνευματική και μορφωτική ανάπτυξη όλων  και τις βάσεις για μια ουσιαστική πολιτιστική ανάπτυξη της περιοχής με την εισροή εσόδων αλλά και τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Επιπλέον, θα προσφέρουν, το κυριότερο, στους νέους, που είναι το μέλλον του τόπου, ισχυρά πρότυπα και εναύσματα για περαιτέρω καλλιέργεια αλλά και για παραμονή τους στον τόπο μας.

Ακολούθως, αναφέρομαι σε μια μικρή πολιτιστική χαρτογράφηση της περιοχής (αναφορά σε μερικά μόνο μνημεία και στην αναπαλαίωση ή ανεύρεση κτισμάτων), ταυτόχρονα με   προτάσεις, πιστεύω, υλοποιήσιμες  σε σχετικά σύντομα χρονικά διαστήματα.

1. ΑΙΘΟΥΣΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ: Η νεολαία της Σάμης τη χρειάζεται. Μια αίθουσα για ανταλλαγή απόψεων, για σύσφιγξη των σχέσεων με   ευχάριστες δράσεις (π.χ. σκάκι, πιγκ πογκ, εκθέσεις ζωγραφικής,  εκδηλώσεις με φλέγοντα νεανικά θέματα κ.ά), θα έδινε ζωή στην περιοχή και νεανική όψη. Όπως επίσης εκδηλώσεις με συνέχεια (π.χ. ανάδειξη της δράσης μορφών της διανόησης, της τέχνης και της επιστήμης), θα είχαν ένα μόνιμο, ένα ιδανικό χώρο. Μια τέτοια υλοποίηση από το Δήμο δε νομίζω να χρειαστεί περισσότερο από ένα με δύο χρόνια.

2. ΑΡΧΑΙΕΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΙΣ: Δε θα μιλήσω για ανασκαφές ούτε για αναστηλώσεις, που μπορούν να γίνουν μεσο- ή μακρο- πρόθεσμα (π.χ. η Πύλη της Κυάτιδος που υπήρχε προσεισμικά ή η Πύλη του Κάστρου που βλέπει στη Σάμη), αλλά για έργα που είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν άμεσα. Κατά καιρούς, από  προγράμματα, έγιναν έργα σχετικά με την μερική ανάδειξη των ακροπόλεων και το καθάρισμά τους. Επειδή όμως τα δέντρα και οι θάμνοι ήδη μεγαλώνουν, δεν είναι μακριά, ο καιρός που ξανά θα χαθεί η εικόνα τους. Πιστεύω πως αν περιφραχτούν, τουλάχιστον ένα μέρος τους (π.χ. στο Κάστρο) κι αν κτιστεί ένα μικρό κτίσμα (κιόσκι) θα μπορέσουν οι τουρίστες να τις περιηγούνται με εισιτήριο, βέβαια, που μπορεί να είναι κοινό και για επισκέψεις σε άλλα μνημεία της περιοχής. Μια τέτοια υλοποίηση από το Δήμο δε νομίζω να χρειαστεί περισσότερο από ένα με ενάμισι χρόνο.

3. ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΦΑΝΕΝΤΕΣ: Έχει σημαντικότατες, υψίστης καλλιτεχνικής αξίας, αγιογραφίες περασμένων αιώνων  στους μισογκρεμισμένους τοίχους του.  Κατά καιρούς μπήκαν κάποια στέγαστρα που καταστράφηκαν όχι όμως και οι αγιογραφίες, που, επιμένουν, να αντιστέκονται στους ενάντιους καιρούς. Για πόσο όμως; Δε θα μιλήσω για αναστήλωση του ναού (αυτή θα ήταν η λύση), αλλά για ένα σταθερό στέγαστρο ή ακόμη και ένα υποτυπώδες κτίσμα που θα προφύλασσε τις αγιογραφίες. Μια τέτοια υλοποίηση από το Δήμο δε νομίζω να χρειαστεί περισσότερο από ένα  χρόνο.

4. (Δ)ΡΑΚΟΣΠΙΤΟ: Είναι τα ρωμαϊκά λουτρά. Στην άκρη υπάρχει και σχετικό ψηφιδωτό σκεπασμένο τώρα με χώμα. Μια καλύτερη περίφραξη κι ένα υποτυπώδες κτίσμα θα απασχολούσε εργαζόμενους και θα απέφερε έσοδα. Μια τέτοια υλοποίηση από το Δήμο δε νομίζω να χρειαστεί περισσότερο από  έξι μήνες.

5. ΦΥΤΙΔΙ: Πρόκειται για σπήλαιο παλαιολιθικής εποχής που από μόνο του θα μπορούσε να προσελκύσει τουρίστες. Είναι το μοναδικό στη Δυτική Ελλάδα και μεταθέτει τις χρονολογίες οριοθέτησης της παλαιολιθικής εποχής στη χώρα μας, χιλιάδες χρόνια πριν. Ενδεχομένως χρειάζεται ανάδειξη του  μπροστινού του μέρους και μια μικρή περίφραξη με ένα επίσης μικρό και υποτυπώδες κτίσμα. Μια τέτοια υλοποίηση από το Δήμο δε νομίζω να χρειαστεί περισσότερο από έξι μήνες με ένα χρόνο.

6. ΚΤΗΡΙΟ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ: Είναι ένα κτήριο ανεκμετάλλευτο σχεδόν από το χτίσιμό του. Πρέπει επιτέλους να αποφασίσει ο Δήμος αν θα γίνει αναπαλαίωση ή αν θα   κτιστεί στη θέση του κάποιο άλλο κτήριο, πιθανόν συνδεδεμένο με το διπλανό, το παλιό κτίσμα της ΔΕΗ, το οποίο δε γνωρίζω αν ανήκει στο Δήμο ή αν είναι ιδιόκτητο. Όμως θα αναφερθώ στην πρώτη περίπτωση. Η αναπαλαίωση του κτηρίου θα δώσει λύσεις σε θέματα πολιτισμού. Π.χ. στέγαση βιβλιοθήκης, θεατρικό εργαστήρι, αίθουσα συνεδριάσεων, εκδηλώσεων, εκθέσεων εικαστικών κ.ά. δράσεις. Μια τέτοια υλοποίηση από το Δήμο δε νομίζω να χρειαστεί περισσότερο από  δύο με τρία  χρόνια.

7. ΜΟΥΣΕΙΟ: Υπάρχουν ευρήματα ήδη σε αποθήκες. Τα κατά καιρούς σημαντικότατα αρχαιολογικά ευρήματα  υποθέτω ότι βρίσκονται στη Σάμη, στο Αργοστόλι ή κάπου αλλού. Η  ίδρυση του Μουσείου (έχουν γίνει κάποια βήματα) είναι απαραίτητο να συντομευτεί. Μια τέτοια υλοποίηση από το Δήμο δε νομίζω να χρειαστεί περισσότερο από τρεις με τέσσερις  μήνες.

8. ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ: Το μοναδικό μέρος της Κεφαλονιάς είναι η Σάμη που δεν είχε ποτέ βιβλιοθήκη. Υπάρχουν βιβλιοθήκες στο Αργοστόλι, στο Ληξούρι, στα Μεσοβούνια, στην Αγία Ευφημία. Στο κτήριο των Προσκόπων είναι, 2 ½ χρόνια, αποθηκευμένα 70 κιβώτια βιβλία και εγκυκλοπαίδειες για τα παιδιά και τους εφήβους της περιοχής. Είναι αλήθεια ότι με έξοδα του Δήμου πήγαν εκεί τα βιβλία, τα οποία «απαιτούν», όχι κάποια προσωρινή, δηλαδή …μόνιμη φιλοξενία, αλλά τη «δική» τους μόνιμη βιβλιοθήκη, με συμβολική και ουσιαστική σημασία. Μια τέτοια υλοποίηση από το Δήμο (αν όχι μεσοπρόθεσμα στο κτήριο των Προσκόπων, αλλά  άμεση εύρεση κάποιου άλλου κτηρίου για σταθερή βιβλιοθήκη που θα δανείζει και βιβλία), δε νομίζω να χρειαστεί περισσότερο από δύο με τρεις μήνες.

Αξιότιμοι κ.κ. υποψήφιοι Δήμαρχοι:

ανέφερα ενδεικτικά κάποιες πολιτιστικές αναγκαιότητες (είναι τυχαία η παράθεσή τους) για την περιοχή. Υπάρχουν και άλλες που είναι απαραίτητες (π.χ. ρωμαϊκές και αρχαίες ελληνικές κρήνες, ναός του Απόλλωνος, κατοικίες παλαιολιθικής εποχής στη Λάκα, αρχαίο λιμάνι κ.ά.). Η ιεράρχησή τους είναι δικό σας θέμα όπως και τα χρονικά όρια για την υλοποίησή τους, τα οποία είναι ενδεικτικά. Αλλά, οι παραπάνω τυχόν περαιώσεις των έργων συνιστούν μέγιστη πολιτιστική πράξη από μέρους σας αν τις υιοθετήσετε και αν, κυρίως, στις εξαγγελίες σας ΘΕΣΕΤΕ  ΕΥΛΟΓΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΟΡΙΑ. Δεν έχει σημασία αν συμφωνούν με αυτά που θέτω. 

Όμως η εξαγγελία και αποπεράτωση των έργων ΑΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ με χρονικά όρια. 

Αξιότιμοι κ.κ. υποψήφιοι Δήμαρχοι: οι καιροί δεν περιμένουν. Όλοι εμείς και οι νέοι, ιδιαίτερα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε στη λαίλαπα των καιρών δυσυπέρβλητα εμπόδια. Ας οικοδομήσουμε ισχυρά πολιτισμικά μετερίζια και ας δώσουμε ρηξικέλευθες και οραματικές λύσεις που θα αποτελέσουν αληθινές και κραταιές, για το μέλλον,  οάσεις πολιτισμού. 

Αξιότιμοι κ.κ. υποψήφιοι Δήμαρχοι: στο φόρτο της εργασίας σας και στις εξαγγελίες σας, σας παρακαλώ, προσθέστε πειστικές απαντήσεις στα παραπάνω θέματα. Επιπλέον επιτρέψτε μου να ζητήσω από εσάς, όχι γενικόλογες ή ενταγμένα τα παραπάνω θέματα σε φαινομενικά πειστικές πλην αόριστες εξαγγελίες. Έχω την πεποίθηση ότι, αν το τμήμα του προγράμματός σας περιέχει τις παραπάνω ή κάποιες από τις παραπάνω ή και άλλες ξεκάθαρες και στοχευμένες πολιτιστικές εξαγγελίες με δεσμεύσεις μαζί, θα αποδειχτεί, νομίζω, ότι το ενδιαφέρον σας θα είναι αληθινό, μόνιμο και ουσιαστικό για τη Σάμη και τον πολιτισμό της.

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων και σας εύχομαι καλή επιτυχία στο έργο σας,   για την πολιτιστική και εν τη γένει Ανάπτυξη της περιοχής μας αλλά και ολόκληρης της Κεφαλονιάς.

  10  Μαϊου 2014

Με ειλικρινή εκτίμηση

Γιάννης Σ. Παπαδάτος

Πανεπιστημιακός 

Αισχύλου Πέρσαι...

Πήραμε δυο σχόλια και τα κάναμε ανάρτηση. Για να κάνετε κι άλλα σχόλια! Μήπως και! Πού ξέρεις καμιά φορά!....

Πριν την παράσταση

ΟΙ ΠΕΡΣΕΣ ΤΟΥ ΑΙΣΧΥΛΟΥ ΣΤΗ ΣΑΜΗ - ΜΠΡΑΒΟ 

Μπράβο στο Τοπικό συμβούλιο της Σάμης που διοργανώνει την εκδήλωση στη Σάμη. Για να μη λέμε δηλαδή ότι δε διοργανώνει τίποτα. Διοργανώνει την εκδήλωση που είναι και δωρεάν. Και άμα πάτε κεί θα δήτε και το Φάντασμα του Δαρείου. 

Και τι θα ήθελα νομίζετε; άμα είναι εκεί κανένας από το Τοπικό Συμβούλιο, που δε θα είναι, γιατί άλλος πρότεινε την εκδήλωση και θα είπε - ας βάλουμε και εσάς - θα ήθελα λοιπόν το Φάντασμα να κατεβεί από τη σκηνή και να τσου βάλει στο τρεχάκι. 

Να τρέχουνε, να τρέχουνε και να τους λέει στο δρόμο: 

Θα φκιάσετε ωρές το Μουσείο; κι εκείνοι να λένε ΝΑΙ!

Θα φκιάσετε ωρές τη βιβλιοθήκη; και κείνοι να λένε ΝΑΙ!

Θα φκιάσετε ωρές το κτίριο των Προσκόπων; κι εκείνοι να λένε ΝΑΙ!

Θα φκιάσετε ωρές...κι εκείνοι από την τρεχάλα και τη μαλιγκουνία τους να λένε ΝΑΙ και στο τέλος το φάντασμα χεσμένο από τα γέλια να λέει: ΚΑΛΑ ΩΡΕΣ ΜΗ ΦΚΙΑΣΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ, κι εκεινοι να λένε: ΟΧΙ, ΟΧΙ ΘΑ ΤΑ ΦΚΙΑΣΟΥΜΕ ΟΛΑ. ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗ ΜΑΣ ΞΑΝΑΚΥΝΗΓΗΣΕΙΣ.

Μετά την παράσταση

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΣΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

Λίγα άτομα προχτές στους Πέρσες. Πού εκείνες οι παραστάσεις του θεατρικού με το αδιαχώρητο! Αλλά και προχτές θα μπορούσαν να ήταν πολλοί, αν γινόταν ενημέρωση και ενημέρωση όχι μόνο για το έργο, όχι μόνο για την τραγωδία (γιατί σίγουρα θα ήταν περισσότεροι αν ήταν ένα άλλο πιο ελαφρύ έργο), αλλά, αλλά φίλοι του Τοπικού Συμβουλίου, ΠΑΙΔΕΙΑ. Και ΠΑΙΔΕΙΑ σημαίνει έργα πολιτισμού,έργα βάσης. Και σημαίνει σταυροφορία για την αναπαλαίωση του κτιρίου των προσκόπων. Που σημαίνει λέσχες πολιτισμού για τη νεολαία, που σημαίνει και κάποια έρμη βιβλιοθήκη, που σημαίνει Μουσεία. 

Ένα παράδειγμα: το χωριό της Νάξου Απείρανθος με 350 κατοίκους, έχει: Μουσείο Αρχαιολογικό, Μουσείο Ορυκτολογίας, Μουσείο Λαογραφικό, Βιβλιοθήκη. Κι εμείς έχουμε ένα Λαογραφικό μουσείο, από τις ενέργειες, βέβαια, τις εξωθεσμικές, τις μεμονωμένες, κάποιων από τα χωριά, αλλά εγώ δεν είδα, ένα φυλλάδιο για να ενημερώνει τους τουρίστες γι' αυτό. Πόσο αξίζει ένα δίφυλλο, ακόμα και έγχρωμο; Τίποτε απολύτως. Και σε κάποιον υπολογιστή θα μπορούσε να βγει. 

Αλλά φίλοι, έχετε ολιγωρήσει. Πριν ένα χρόνο είχα ξαναγράψει ένα κείμενο. Εκεί έλεγα κάποια πράγματα, γιατί, γιατί πίστευα ότι πολλά μπορείτε να κάμετε. Ναι, το πίστευα. Αλίμονο αν δεν πιστεύαμε στους ανθρώπους. Γιατί όταν κάποιος αποφασίζει να ασχοληθεί με τα κοινά, αυτό σημαίνει ότι δίνει κάτι από την ψυχή του. Αλλά τώρα πια, δεν το πιστεύω. Πολύς καιρός πέρασε άπραγος. 

Γι' αυτό δε θα σας πω να ανακτήσετε το χαμένο χρόνο, γιατί, αγαπητοί φίλοι, τόσον καιρό πια.....και δε θέλετε και δεν μπορείτε και... ίσως δεν ξέρετε. Αν συμβαίνει το τελευταίο, θα πω, δυστυχώς, δυστυχώς για την περιοχή!!! Αλλά ακόμη κι αν ξέρετε φίλοι, αγνοείτε τη δύναμη του πολιτισμού της περιοχής που έχει αξία κι έχει βάθος αιώνων. Την αγνοείτε!

Τα αρχαία της περιοχής 2000 χρόνια τώρα, ακόμα δεν έχουν "μιλήσει". Κανένας ως τώρα δεν τα έχει "κινητοποιήσει". Κάποτε θά 'ρθουν, το πιστεύω, άνθρωποι που θα αλλάξουν τη ροή της περιοχής. Δε νομίζω σύντομα. Αλλά, σε 10, 100, 200 χρόνια; Δεν μπορεί, γιατί η ιστορία όσο "βουβαίνεται", τόσο επιστρατεύει δυνάμεις. Δυνάμεις που είναι μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. 

Κι η δύναμη κάποτε θα βγει. Θα βγει ως δημιουργία μορφοποιητική, ουσίας πνοή και ζωογόνο ρεύμα πολιτισμού.Όταν κάποτε έρθουν κάποιοι, θα απομονώσουν με τα καλά τους έργα τη μιζέρια, την αμορφωσιά της εποχής μας, την πνευματική εξορία που μας στέλνει ο σύγχρονος πολιτισμός της τηλεόρασης και του διαδικτύου. 

Όταν φίλοι, ξυπνήσει κάποτε ετούτος ο τόπος, μακάρι να μην είναι αργά -ποτέ δεν είναι αργά- μακάρι να μην είναι λίγο πριν τον γκρεμό. Θα σας έλεγα να τον απομακρύνετε, τον γκρεμό, αλλά ξέρω, ξέρω πολύ καλά, έχω επίγνωση δεκαετίες τώρα, "φωνή βοώντος εν τη θαλάσση". Γιατί κι η θάλασσα, έγινε έρημος πια.... 

Έχω πολλή πικρία για τον τόπο μας, φίλοι. Και αγάπη, πολλή αγάπη που δε μεταφράζεται με τίποτε πια, με τίποτε.

Θα πω λοιπόν, κι είναι αυτός ο στερνός μου λόγος, σε αυτή τη φιλόξενη ιστοσελίδα, έτσι ακαδημαϊκά, σα να μιλώ στο ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΔΑΡΕΙΟΥ: αλλάξτε τη γεωγραφία του τόπου. Η ιστορία μονάχα ξέρει να περιμένει. Να περιμένει, άλλες φορές σιωπηλά και άλλες εκκωφαντικά. 

MAJOR ARX

Η εντυπωσιακή μεταμόρφωση της Βιβλιοθήκης Μεσοβουνίων

Λίγες μέρες μετά τη δημοσίευσή του στο inkefalonia.gr αναδημοσιεύουμε ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ για τη μεταμόρφωση της Βιβλιοθήκης των Μεσοβουνίων. Αποτέλεσμα εργασίας, συνεργασίας και απλού σχεδιασμού. Χωρίς ανάγκη για χρηματοδοτήσεις, χωρίς διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις, χωρίς καταγγελίες για το μνημόνιο που κόβει τα έργα. Απλά πράγματα....

Εντυπωσιακή είναι πραγματικά η μεταμόρφωση της Βιβλιοθήκης Μεσοβουνίων και αυτό χάρη στην προσπάθεια της εκπροσώπου της κοινότητας κας Χάιδως Νικολετάτου. Τα παραπεταμένα βιβλία, είναι εικόνα που ανήκει πλέον στο παρελθόν, καθώς στην αίθουσα Ραφτοπούλειου Διδακτηρίο, όλα έχουν καθαριστεί και τακτοποιηθεί. 

Η προσπάθεια ήταν μεγάλη και το αποτέλεσμα δικαιώνει. Η κα Χάιδω Νικολετάτου 17 μήνες προσπαθούσε να ευπρεπίσει το χώρο και να τακτοποιήσει βιβλία μεγάλης αξίας. Και τα κατάφερε.

Μέσα στους επόμενους στόχους της είναι η βιβλιοθήκη να καταστεί επισκέψιμη και χώρος μάθησης των μαθητών και πολιτών της Ερίσου.

Στον τοίχο δεσπόζει αυτό το κάδρο το οποίο έχει λόγια σημασίας και ουσίας 

Όποιος επιθυμεί να χαρίσει κάποιο βιβλίο είναι αποδεκτό και θα καταγραφεί.

Επίσης όποιος επιθυμεί να ενισχύσει αυτή την προσπάθεια θα είναι πολύ χρήσιμο να προσφέρει έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή για την αρχειοθέτηση των βιβλίων και την καταγραφή των δανειζομένων βιβλίων.

Τηλέφωνο επικοινωνίας για όποιον επιθυμεί να προσφέρει την ενίσχυσή του είναι το 6976510097.

Πηγή:  http://www.inkefalonia.gr/enimerosi/koinonia/item/13760-i-entyposiaki-metamorfosi-tis-vivliothikis-mesovoynion.html

Σύνδεσμος Φιλολόγων Κεφαλονιάς & Ιθάκης - Εκδήλωση για τον Νίκο Γκάτσο

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΟΛΟΓΩΝ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ & ΙΘΑΚΗΣ

Σας προσκαλεί να τιμήσετε με την παρουσία σας την εκδήλωση - αφιέρωμα

στον ποιητή Νίκο Γκάτσο που διοργανώνει

την Τετάρτη 13 Μαρτίου 2013 και ώρα 2 0.00

στο Δημοτικό Θέατρο Αργοστολίου «Ο ΚΕΦΑΛΟΣ»

Η εκδήλωση περιλαμβάνει :

• Ομιλία για τη ζωή και το έργο του τιμώμενου ποιητή από τη φιλόλογο κ. Αλίκη Γαλιατσάτου
• Απόδοση επιλεγμένων ποιημάτων του από μέλη του Ερασιτεχνικού Θεάτρου Κεφαλονιάς
• Τραγούδια σε στίχους του Νίκου Γκάτσου από τους μουσικούς Διονύση Φραγκόπουλο (πιάνο –τραγούδι) και Δημήτρη Αραγιάννη (τραγούδι)

Σκηνοθετική επιμέλεια : Τασία Γεωργάτου

ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

MAJOR ARX: Εγώ, το Κτήριο των Προσκόπων – 8

MAJOR ARX

Εγώ, το Κτήριο των Προσκόπων – 8

[Τα διαλαμβανόμενα  ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Τυχόν ομοιότητες δεν αποτελούν παρά ευτυχισμένες ή τραγικές συμπτώσεις. Το μόνο αληθινό, ζωντανό  και υπαρκτό  πρόσωπο στα κείμενα: ΤΟ ΚΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ!  ]

8. Τα βιβλία μέσα μου ή Υπάρχω για την τελευταία ελπίδα

(συνέχεια από το προηγούμενο)

ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΔΕ ΦΑΙΝΕΤΑΙ! Πια ταξιδεύω στα νέφη. Κάνω παρέα με τα αγαπημένα μου κάστρα, με την Κύατιδα, τον αρχαίο Σαμαίο Νοβοτιάδη το ρήτορα, τον Πατροκοσμά, τον Ηλία Ζερβό. Δεν έχω όρεξη ν’ ανεβαίνω συλίντρεχος στην κορφή του Αυγού, στις πλαγιές της Σέλας, στο Μεγάλο Βουνό και στο Ρούδι, στην Αγιά Δυνατή και στο Νήριτο, απέναντι. Δηλαδή, στα όριά μου.

Δεν έχω οίστρο. Μ’ εγκατέλειψαν όλοι και όλα. Με μια ανάσα σας λέω πως είδα εκείνους τους δύο, πάντα μαζί βαδίζαμε, μια μέρα να κουβαλάνε βιβλία. Εβδομήντα κιβώτια μέτρησα. Άκουσα να λένε πως είναι βιβλία για παιδιά και για εφήβους.  

«Θα φέρουμε και άλλα», είπαν, «…αν…». Μια ελπίδα άναψε μέσα μου. Έσβησε όμως, γιατί μια άλλη μέρα που ήρθαν, τους είδα στενοχωρημένους. 

Είπε ο ένας: «Μπα δε γίνεται τίποτα. Όλοι έχουν παραιτηθεί. Δεν είναι τόπος ετούτος. Δεν έχουν σχέση με τον πολιτισμό. Δυο-τρεις που είναι, έχουν παραιτηθεί». 

Κι είπε ο άλλος: «Το βλέπω. Κανείς δεν μπορεί να εμπνεύσει κανέναν. Τι να κάμουμε τώρα; τα βιβλία θα σαπίσουν. Να τα πάρω πίσω;» 

Δανειστική Βιβλιοθήκη από το Γυμνάσιο Σάμης

Το Γυμνάσιο Σάμης σε συνεργασία με το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων θα λειτουργήσει για το κοινό δανειστική βιβλιοθήκη κάθε Τετάρτη απόγευμα 18-20 μ.μ. 

Επίσης τις Τετάρτες,  του Μάρτη και του Απρίλη, την ίδια ώρα, διοργανώνονται σεμινάρια πληροφορικής για ενήλικες. 

Οι δραστηριότητες αυτές, όπως και άλλες επιμορφωτικές και ψυχαγωγικές που σχεδιάζονται, βασίζονται στην εθελοντική και ανιδιοτελή προσφορά εκπαιδευτικών και κατοίκων της Σάμης.

Τηλ. Θεοφυλάτος -Κινηματογραφική Λέσχη Κεφαλονιάς

150 Άνθρωποι.

150 Θεατές.

150 Φίλοι της Καλής Τέχνης.

150 Πολίτες.

Που τους ενώνει κάτι απλό: Η αγάπη τους για τον Κινηματογράφο!

Και μόνον το οτι μαζεύονται, στις σημερινές συνθήκες

και για να δουν όλοι μαζί, μια ταινία που ο καθένας μπορεί να την δει στο σπίτι μόνος του,

είναι μεγάλο πράμα!

Ποιός μπορεί να τους το πάρει αυτό;

Τι έχουμε προσφέρει στους Ανθρώπους;

Παιδεία;

Ποιότητα Ζωής;

Προοπτική;

Οργανωμένο Σύστημα;

Οικονομική Άνεση;

Αξιοπρέπεια;

Σεβασμό στο Πολιτιστικό Παρελθόν τους;

Ηθική;

Αλήθεια;

Εξασφαλισμένα σύνορα;

Υγεία; Σώματος; και Πνεύματος;

Τι;

Ας τους αφήσουμε λοιπόν, να θέλουν κάτι.

Να ξεχνιούνται καπου.

Νέες πρωτοβουλίες του ΤΕΙ Ιονίων Νήσων για την τοπική κοινωνία

 ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΙΟΝΙΩΝ ΝΗΣΩΝ

ΔΙΟΙΚΟΥΣΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

22 Ιανουαρίου 2013

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σε εξέλιξη οι νέες πρωτοβουλίες του Ιδρύματος για την τοπική κοινωνία

Ο Πρόεδρος της Δ.Ε. του ΤΕΙ Ιονίων Νήσων Καθηγητής Ναπολέων Μαραβέγιας, μετά την κοπή της πίτας του Ιδρύματος που έγινε την Παρασκευή, επισκέφθηκε το Κτήμα Διονυσίου Λαυράγκα στα Ραζάτα, καθώς το Τεχνολογικό Ίδρυμα Ιονίων Νήσων προγραμματίζει, με τη συνεργασία και τη συμπαράσταση του Αντιπεριφερειάρχη Κεφαλληνίας & Ιθάκης κ. Σωτηρίου Κουρή, τη δημιουργία Κέντρου Επτανησιακής Μουσικής στο κτήμα του κορυφαίου Κεφαλλήνα μουσουργού, ανάλογο με το Κέντρο Καλλιτεχνικής Δημιουργίας και Εκπαίδευσης «Κωνσταντίνος Παρθένης» που δημιουργήθηκε στην Πεσσάδα.

Στόχος είναι να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ώστε το Κτήμα Λαυράγκα να αποτελέσει κέντρο όπου θα διοργανώνονται μουσικές και άλλες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις για την ανάδειξη της Επτανησιακής Μουσικής και των Επτανήσιων μουσικών, με τη συμπαράσταση του Τμήματος Τεχνολογίας Ήχου & Μουσικών Οργάνων του Ιδρύματος και σε συνεργασία με τα Τμήματα Μουσικών Σπουδών και Τεχνών Ήχου & Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου.

Επίσης, ο Πρόεδρος επισκέφθηκε το Κοινοτικό Κατάστημα της Τοπικής Κοινότητας Βλαχάτων Εικοσιμίας προκειμένου να προχωρήσουν οι διαδικασίες δημιουργίας του Εργαστηρίου Ελέγχου και Πιστοποίησης Αγροτικών Προϊόντων και Τροφίμων, με τη συνεργασία και τη συμπαράσταση του Δημάρχου Κεφαλλονιάς κ. Αλέξανδρου Παρίση και του Αντιδημάρχου Λειβαθούς κ. Ευάγγελου Κεκάτου.

Η σημασία ενός τέτοιου εργαστηρίου για την αγροτική παραγωγή της ευρύτερης περιοχής είναι προφανής και εντάσσεται στο πλαίσιο της δραστηριότητας του Τμήματος Τεχνολογίας Βιολογικής Γεωργίας & Τροφίμων του Ιδρύματος.

MAJOR ARX - Εγώ, το Κτήριο των Προσκόπων – 7

[ Τα διαλαμβανόμενα  ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Τυχόν ομοιότητες δεν αποτελούν παρά ευτυχισμένες ή τραγικές συμπτώσεις. Το μόνο αληθινό και υπαρκτό  πρόσωπο στα κείμενα: ΤΟ ΚΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ!]

7. Τίποτα από εμένα δε φαίνεται

                                         

(συνέχεια από το προηγούμενο)

Δεν υπάρχουν πια εποχές. Ο χρόνος, χυμένος στην τράπεζα του μέλλοντος. Ακριβώς όπως εκείνος ο πίνακας του Νταλί. Ο ιστός μιας αράχνης απλωμένος παντού. Πλάι μου ορθώνεται, πια ανεξήγητα, ανέλπιστα εκειό που φοβόμουν. Ο ΜΕΓΑΛΟΣ  ΝΑΟΣ  ΤΣΗ  ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΑΘΡΩΠΩΝΕ τση περιοχής. Αόρατος στα μάτια μα ορατός στην ψυχή.

Περιμένετε όμως. Αφηγητής θα γίνω δίχως χρόνο και πρόσωπο. Και τόπο. Είμαι μακριά, πολύ μακριά, δεν κατοικώ πια στην αγαπημένη μου Σάμη. Σας μιλώ για ένα άλλο πια κτήριο, μαύρο, κατάμαυρο, δίχως ζωή, χωμένο στα σύννεφα του Μεγάλου Βουνού. Αν θέλετε να το δείτε πηγαίνετε κει. Αθρώποι γεννήματα μιας ανήμερης και στυγνής και στεγνής εποχής δίχως μέρες ηλιόλουστες. Σας αγάπησα όσο τίποτα πια σε τούτο τον κόσμο. Πώς μου κάνατε τούτο που βλέπω στα μάτια μου μπρος; Πως με γεράσατε έτσι, με κάμετε μορμολύκειο, δεούτελο να περιφέρω το γυμνό μου το σώμα, στα αφιλόξενα σοκάκια του κόσμου;  Ποιος σας είπε πως θέλω τσι δικές σας βρωμιές;

Καταπέλτης θα γίνω, κεραυνορίχτης, Εγκέλαδος θα μεταλλαχτώ κι ας μ’ έχει πληγώσει ευκειός ο φαρμασόνος, μα στέκω κόντρα τσου καιρούς.

Βλάσφημος των στιγμών θα γενώ που πάνω από τσι γιορτές και τσι φευγαλέες παράτες, σαλιαρίζετε με τσι κάθε φορά ανούσιες εξουσίες.

Ξεθεμελευτής είμαι ιδεών και ιδεολογημάτων που κλείνονται στον ωχαδερφισμό, στη μιζέρια, στη μεμψιμοιρία, στο γιες μεν και στην οσφυοκαμψία.

Με λουριά κι αλυσίδες να σας κυνηγάω, τύραννος των ρωμαϊκών αρένων θα μεταμορφωθώ για να ανεβείτε εφτά φορές στο Κάστρο κι αμά να κατεβείτε μπας και ξεθολώσει ο νους σας.

Κουρσάρος των εκατό θαλασσών θα ντυθώ να σας κλέψω όλα τα υπάρχοντα και να σας παραδώσω γυμνούς, πένητες και αμόλυντους στο αιώνιο μέλλον.

Κι αμά θυσία  να γενώ, να εξαφανιστώ από προσώπου γης, αρκεί να δω ότι εξυπνήσετε απ’ το λήθαργο.

Κι αν θέλετε, δε με νοιάζει αν όχι, μπορώ όμως να γενώ οδηγητής των ελπίδων σας, εγώ ένα άψυχο κτήριο, ποτισμένο με την ψυχή τση Σάμης και τση γύρω περιοχής τση, που πότισαν αιώνες εκείνοι, οι δούλοι που σκόρπισαν τσου ανέμους και ακόμα εκείνοι που έγιναν μπροστάρηδες τσου αγώνες των δύο προηγούμενων αιώνων. Και επειδή ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΣΕΙΣ, ούλοι και προπάντων όσοι ήρθατε κατά καιρούς στην αυλή μου, ΕΣΕΙΣ, ΕΣΕΙΣ θα είστε οι οδηγητές των ελπίδων!!!

Αλλά, αλλά…..

Ποιος σας είπε να με κάνετε καμπινέδες, πλυντήριο και ντουζιέρα; Δεν είμαι κανένας απόπατος, εγώ. Και δε με χτίσανε γι’ αυτό. Εγώ δεν είμαι για να ξεπλένω βρωμιές. 

Εγώ είμαι για να ξεπλένω την αμάθεια, για να στεγάζω τη γνώση, για να θεραπεύω τσι τέχνες, τα γράμματα για να διασκεδάζω τσου αθρώπους τση περιοχής. 

Ακούς καμπινέδες! Ακούς πλυντήριο! Το λέω και κλαίω μέσα μου σπαρακτικά. Κι αμά σκέφτουμαι: βεβαίως η Σάμη χρειαζότουνε τέτοιους χώρους. Και μπράβο τσου που το σκεφτήκανε. Αλλά όχι, εδώ. Κάπου αλλού! Λείψανε οι χώροι;

Ποιος σας είπε, ακούστε, να με κάνετε ξενοδοχείο; Δε χτίστηκα εγώ για να γίνω υπνοδωμάτιο κανενός!

Ποιος σας είπε να με κάνετε αποθήκη πλαστικών καρεκλών, αποθήκη εκατομμυρίων διαφημιστικών; Δεν το αρνιέμαι. Αλλά όχι μόνιμα…

Όταν μου τα φέρατε έλεα: Θα τα φυλάω. Είναι για να γλέπουνε οι πολίτες  των εορτίων τα δρώμενα. Παράπονό μου αιώνιο: τόσα χρόνια εόρτια κι εγώ μακριά. Το ίδιο, ποτέ δε χρησιμοποιήθηκα. Για μια έκθεση ζωγραφικής, βρε αδερφέ! Τα διαφημιστικά, είπα, θα τα προσέξω. Θα γνωρίζουν στα πέρατα τση γης τον τόπο που όσο τίποτα αγάπησα. Μπα!

Το μόνο καλό που απόμεινε, είναι  του θεάτρου η αίθουσα. Δάσκαλοι και μαθητές δουλεύουν δίχως αντίκρισμα. Γιατί; Γιατί πιστεύουν στον πολιτισμό. Πιστεύουν σε ό,τι πιστεύω κι εγώ.  Ποιος όμως τους βοηθάει; Κανείς! Οι εκλεγμένοι αρχόντοι δε σκαμπάζουν από τέτοια. Αναρωτιέμαι: στην Κεφαλονιά γεννηθήκανε; Στη Σάμη; Μήπως η Σάμη είναι κάπου αλλού;

Κάθε μέρα από τότενες κλαίω γοερά. Και για να μη με ακούτε και σας πονοκεφαλιάζω, κάποιες φορές ανεβαίνω ψηλά στον Αυγό. Και μ’ ακούνε τ’ αστέρια. Και μια φορά ένας αετός άνοιξε τσι φτερούγες του ίσαμε είκοσι μέτρα και με παρηγόρησε. Κι  άλλη μια φορά που έσκουζα σπαραξικάρδια, αστείο, ε; εκεί, πλάι στα Γρίλια, στο Ναό του Απόλλωνα στο θυσιαστήριο, μέσα σε  μια απόκοσμη λάμψη εμφανίστηκε ένας νέος. Ψηλός, θεόρατος, σαν αρχαίος κούρος, με πολύχρωμα ρούχα, με μια λύρα στο χέρι, μ’ ένα φωτεινό στεφάνι στο κεφάλι, με μεγάλα γαλάζια μάτια και μακριά μαύρα μαλλιά. Λάμπαξα, σταμάτησα το σκούξιμο, με κοίταξε ολόισια, σήκωσε το ένα του χέρι και μού ’δειξε στην αρχή το ναό και μετά τη θάλασσα πέρα. Πήγα να του μιλήσω. Δεν πρόλαβα. Έφυγε ξαφνικά, κουνώντας περίλυπος το κεφάλι του, όπως ήρτε. Μέσα σε μια απόκοσμη λάμψη. Σα να χαμογέλασε, μου φάνηκε, λίγο κι αυτό με ηρέμησε.

«Θεοί», μονολόγησα. «Ο Απόλλωνας;»

Θυμήθηκα το θέατρο όταν ο δάσκαλος κι η δασκάλα δίδασκαν τη «Γυναίκα της Ζάκυθος» του κόντε Διονυσάκη. Εγώ, εφάνταζα ο ιερομόναχος ποιητής κι ο νέος με τη λάμψη, σα να έψαλε τα ακόλουθα:

«Το χάραμα επήρα

του ήλιου το δρόμο

κρατώντας τη λύρα

τη δίκαιη στον ώμο.

Κι απ’ όπου χαράζει

κι ως όπου βυθά κτλ.»

Κι ύστερα σα σε όραμα έρχονταν όλα τα παιδιά που κάθισαν στη σκιά μου, μου πιάνανε το χέρι, μου το φιλούσαν και μού ’λεγαν.

«Και τι παγωμένο που είναι το χέρι σου!».

Για μέρες, για μήνες αφότου φτιαχτήκανε οι καμπινέδες και τα άλλα αποτρόπαια, εγώ θυμόμουν τα περασμένα. Τσι μέρες τσι παλιές.  Ακόμα κι αν όλα ήταν χωρίς σχέδιο. Άρχιζε το ένα, σταματούσε το άλλο και άρχιζε κάτι διαφορετικό. Όλα τα θυμόμουν σε χρόνο ενεστώτα. Σα να συμβαίνουν τώρα, σαν όλα μαζί να λειτουργούν, ακριβώς τώρα που σας μιλώ. Φαντάζομαι τον εαυτό μου να είναι μαζί και θέατρο και μουσική και νηπιαγωγείο και βιβλιοθήκη, και σινεμά, ναι και καράτε. 

Εκείνα τα παιδιά του Νηπιαγωγείου, μεγάλα τώρα, περνάνε πού και πού απέξω. Τ’ ακούω να λένε: «Να το Νηπιαγωγείο μας: Θυμάσαι, ρε, πόσο μας άρεσε; Θυμάσαι που λέγαμε ότι κάνουμε μάθημα στο πιο ψηλό σπίτι του κόσμου;»

Κι αναγαλλιάζει η ψυχή μου. Η ψυχή μου δεμένη με τη νεότητα. Ναι, φάνταζα εγώ, στα μικρά τους ματάκια τεράστιο. Ναι, ήμουν,. γιατί μονάχα εγώ κάθε μέρα ατένιζα την κορφή του Αυγού, τα πεύκα της Κυάτιδος, τις πέτρες του Κάστρου. Ναι, μονάχα εγώ. Κι εκείνα τα παιδάκια, μεγάλοι και μεγάλες πια, είμαι σίγουρος πως θα βλέπουν με μένα μαζί τσι ίδιες κορφές.

Όμως πού είναι τώρα;

Μαθήματα, σημαίες, ιστορίες, η αγάπη για την πατρίδα  Κι εγώ είμαι μέρος της ιστορίας αυτού του τόπου. και άλλα διάφορα. Συστήματα. Λύκοι, Λυκόπουλα. Εν-δυο, εν δυο. Τύμπανα.  Τα καμάρωνα.

Όμως πού είναι τώρα;

Εκείνη η μουσική έρχεται και με βρίσκει τσι νύχτες. Είναι η ερωμένη μου! Η Μούσα μου! Ποιήματα τση λέω κι εκείνη τα ντύνει γλυκόηχα. Με νότες του μπάλου και του Μότσαρτ. Ακούστε τη «Μικρή Νυχτερινή Μουσική» του Μότσαρτ με νότες από το Διβαράτικο και θα με θυμηθείτε. Αγγίζει τα δάχτυλά τση τσου τοίχους μου και θεσπέσιες νότες απλώνονται γύρω. Δεν ακούει κανείς άλλος εχτός από εμένανε. Οι υπόλοιποι Σαμικοί κοιμούνται βαθιά. Είναι νύχτα άλλωστε κάθε φορά που με επισκέπτεται η μουσική …. η πόλη …κοιμάται… Εκτός από εμένανε. Κι ίσως κι εκείνα τα παιδιά που πια είναι γυναίκες και άντρες.

Όμως πού είναι τώρα;

Και να σας πω: έρχονται σκηνοθέτες και ηθοποιοί μαζί μου τσι νύχτες, όλα τα θάματα νύχτα γίνουνται, και κουβεντιάζουμε για τα έργα. Α! θυμάμαι την ταινία «Δυο φεγγάρια τον Αύγουστο». 

Ποιητικό έργο. Εκείνος την ερωτεύτηκε πολύ. Εκείνη, λυγερόκορμη, ατθίδα, παράξενη, μια μούσα. Ένας ανέφιχτος, ουτοπικός έρωτας φάνταζε. Εκείνη τον ερωτεύτηκε. Εκείνος δεν πίστευε στα μάτια του. Του ’κλεισε ραντεβού. «Στην Πανσέληνο του Αυγούστου». Έτσι του είπε. Εκείνος πήγε στο ραντεβού. Εκείνη δεν πήγε. Κι εκείνος εκουρλάθηκε. Πήρε τσου δρόμους, εκουρλάθηκε, σας λέω, για όσους δεν είχαν δει την ταινία. Δεν υπολόγισε όμως πως εκείνη τη χρονιά, όπως και φέτος, ο Αύγουστος είχε δύο φεγγάρια. Κι εκείνη πήγε στο δεύτερο. Κι εκείνος ένας δαιμονισμένος του έρωτα, αλύτρωτος των φλογισμένων αισθήσεων, περιδιαβάζει άλαλος τσου μεγάλους δρόμους ψάχνοντας για μια άυλη οπτασία εκείνη που θα γίνει η μούσα του ταραγμένου του μυαλού. Μήπως αυτό είναι κι ο αληθινός Έρωτας;

Σας λέω την ιστορία και τρέμω. Και τι νομίζετε, πως εφαντάστηκα; Έβαλα τον εαυτό μου στη θέση εκείνου του παράξενου όντος που είχα δει στο Ναό του Απόλλωνα και πήγα εγώ. Το κουβέντιασα με τσου σκηνοθέτες. Και μου είπαν, πως ο θεατής μπορεί να φανταστεί πολλά πράματα. Έτσι κι εγώ, από κει και πέρα, με έβλεπα να πρωταγωνιστώ σε πολλές ταινίες. Μα αν ο κινηματογράφος, η τέχνη γενικά αναπαριστά τη ζωή, γιατί να μην μπορώ να το κάνω; Ναι, το κάνω κι εγώ, κι ίσως κι εκείνοι κι εκείνες που έρχονταν για να δούμε τα έργα μαζί; Μεγάλοι πια πατεράδες, παππούδες, μανάδες, γιαγιάδες.

Όμως πού είναι τώρα;

Ένα βράδυ ήρθαν και τα παιδιά του καράτε στον ύπνο μου. «Το ξέρουμε, μπαγάσα, πως δε σου γεμίζαμε το μάτι», μου είπαν, «αλλά ευτυχώς μας έσωζε η φιλοσοφία των πολεμικών τεχνών». «Ωραία», τσου απαντώ, «και σας θέλω. Τόμου θα σας χρειαστώ για κάτι που σκέφτουμαι, θα ρθείτε;» Δεν πήρα απάντηση και απότομα ξύπνησα. Σκέφτηκα εκείνα τα παιδιά που  θα έχουν μεγαλώσει. Νοικοκύρηδες θα ’ναι πια. 

Όμως πού είναι τώρα;

Αλήθεια εκείνοι οι αναγνώστες κι οι αναγνώστριες τση βιβλιοθήκης θα ήθελα να τσου ρωτήσω: «Πόσο σας χρησίμεψαν στη ζωή σας οι ήρωες που διαβάσατε και ταυτιστήκατε μαζί τσου;» Κείνοι οι αναγνώστες σήμερα θα είναι μεγάλοι. Μπορεί δάσκαλοι, συγγραφείς, επιχειρηματίες, κτηνοτρόφοι, γεωργοί, ελαιοχρωματιστές, καφετζήδες.

Όμως πού είναι τώρα;

Και μου έμεινε μόνο το θέατρο. Που συνεχίζει ακόμα με το μεράκι των δασκάλων του και όχι με τη βούληση των αρχών. Εκείνοι οι μικροί ηθοποιοί γίνανε έφηβοι, έφηβοι που σπουδάσανε, γίνανε ενήλικες και παλεύουνε τη ζωή.

Όμως πού είναι τώρα;

Πού είστε όλοι εσείς, τώρα που σας χρειάζομαι;

Παλιοί μου Φίλοι, Σας καλώ, Σας καλώ “δίχως σημαίες, δίχως φοβέρες, δίχως αίματα”, μα Σας καλώ “σιγανά, σιγανά και ταπεινά”, σχεδόν αθόρυβα, ξέπνοα, σα θρόισμα ανέμου που κατεβαίνει απ’ τα κάστρα. 

Δεν ακούτε; 

Δεν ακούτε τη φωνή τση καρδιάς Σας; 

Δεν ακούτε τη φωνή τση ιστορίας Σας; Ω! 

μα σίγουρα ακούτε…

Τι σας λέω, όμως κακομοίρηδές μου, ο έρμος! Εγώ; Όχι, όχι δεν είμαι εγώ, κάποιος άλλος θα είναι που σας καλεί!!! Δε σας τα λέω εγώ ευκειά…

ΕΓΩ, Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΣΗ ΣΑΜΗΣ το πιο όμορφο κτήριο, ο νέος που ποτέ μου δε γέρασα κι ας έχω πια ρωγμές σε  ούλο μου το σώμα, αρνούμαι να είμαι εγώ. ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ!  ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΩ! ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΩ! 

ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΔΕ ΦΑΙΝΕΤΑΙ!!!…

(όπως λένε: στο επόμενο το τέλος)

MAJOR ARX

Θεοφ. Μιχαλάτος - Κοργιαλένειος Βιβλιοθήκη

Αργοστόλι  16-01-2013

Τον τελευταίο καιρό η τοπική μας κοινωνία ταλανίζεται  από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν δύο σημαντικά πνευματικά και πολιτιστικά κέντρα του νησιού μας: η Κοργιαλλένειος Βιβλιοθήκη Αργοστολίου και η Ιακωβάτειος Βιβλιοθήκη Ληξουρίου. Προβλήματα σε λειτουργικό κυρίως επίπεδο που αν δεν αντιμετωπιστούν άμεσα, θα οδηγήσουν στην παρακμή παρά τις ηρωικές προσπάθειες των εργαζομένων σε αυτές.

Οι δημόσιες  βιβλιοθήκες είναι παρακαταθήκη για ένα τόπο, είναι δημόσιο αγαθό που ικανοποιεί την ανάγκη των πολιτών για μάθηση, πνευματική καλλιέργεια, έρευνα. Αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα  της βασικής υποδομής για τη γνώση, τη μάθηση και τον πολιτισμό. Μέσα από αυτές επιτυγχάνεται η  διάσωση, διατήρηση και καταγραφή της τοπικής παράδοσης  και  πολιτιστικής κληρονομιάς καθώς και η μετάδοση αξιών και ιδανικών στους νέους και  σε όλους όσους διψούν για πνευματική τροφή και ψυχική ανάταση.

Δυστυχώς στην χώρα μας οι βιβλιοθήκες, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, εποπτεύονται και χρηματοδοτούνται από διάφορους φορείς του δημόσιου τομέα (υπουργεία, γενικές γραμματείες, δήμοι κ.τ.λ.) και δεν υπάρχει κεντρική και συντονισμένη πολιτική. Δεν υπάρχει ενιαία στρατηγική και οργανωμένο δίκτυο σε εθνικό επίπεδο. Η πολιτεία όμως οφείλει να λάβει όλα εκείνα τα μέτρα που θα εξασφαλίσουν τη λειτουργία τους μέσα από την ορθολογική διαχείριση των ανθρώπινων και δημοσιονομικών πόρων.

Εμείς εδώ στην Κεφαλονιά έχουμε αυτονόητη υποχρέωση όχι μόνο απέναντι στον Μαρίνο Κοργιαλένιο και στην Αικατερίνη Ιακωβάτου-Τουλ, δύο ανθρώπους που οραματίστηκαν και συνέβαλλαν ουσιαστικά στη δημιουργία των μεγάλων βιβλιοθηκών του νησιού μας, αλλά και στα παιδιά μας να λάβουμε όλα τα μέτρα που θα  εξασφαλίσουν την ομαλή και απρόσκοπτη λειτουργία τους. Έχουμε υποχρέωση ακόμα και να αναβαθμίσουμε τις παρεχόμενες υπηρεσίες τους ώστε να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες πληροφοριακές ανάγκες.

Πρέπει να δραστηριοποιηθούμε και να οργανωθούμε προκειμένου να αναδείξουμε όλες τις βιβλιοθήκες που υπάρχουν στο νησί μας και να τις αναδείξουμε σε πνευματικούς πνεύμονες που θα συμβάλλουν στην ανάδειξη του πολιτισμού μας. Πρέπει να αξιοποιήσουμε όλα τα ακίνητα που έχουν δοθεί από μεγάλους ευεργέτες του νησιού μας για τη δημιουργία βιβλιοθηκών, να τα εμπλουτίσουμε με το κατάλληλο υλικό και να δώσουμε την ευκαιρία στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας να μάθουν το παρελθόν και την παράδοση του τόπου τους.

Η Κική Δημουλά στο πρωτοσέλιδο της σημερινής International Herald Tribune

Αναδημοσιεύουμε από τη Lifo. Υλικό για σκέψη και χαραμάδες ελπίδας.

"Σκότος και χάος", λέει, ρουφώντας τον καπνό του τσιγάρου της.

Μια ωραία έκπληξη μας περίμενε σήμερα στα ημέιλ μας, χάρη στον Νίκο Δήμου απ' τον οποίο, εμμέσως, έμαθα για το σημερινό πρωτοσέλιδο της International Herald Tribune (της παγκόσμιας έκδοσης των New York Times).    

Εκεί, με περηφάνεια διαβάσαμε για την Κική Δημουλά και το σκοτεινό, ποιητικό της όραμα, με αφορμή την -πράγματι σημαντική- έκδοση των ποιημάτων της στα αγγλικά απ' το Πανεπιστήμιο του Yale.

Μια πολύ πρόχειρη, δική μου μετάφραση του κειμένου που φαίνεται στο πρωτοσέλιδο. (Ευχαριστώ ein steppenwolf για το spare).

Η Κική Δημουλά, η 81χρονη εθνική ποιήτρια, είχε μια πρόσφατη απογευματινή συνάντηση με τα μίντια και μίλησε για τη δουλειά της και την μοίρα της πατρίδας της. Όταν της ζητήσαμε να περιγράψει την κατάσταση στην Ελλάδα, δεν μάσησε τα λόγια της:  

 "Σκότος και χάος", είπε, ρουφώντας τον καπνό από ένα τσιγάρο.   

Η κυρία Δημουλά μπορεί να έχει μια τάση προς το δραματικό, όμως οι λέξεις που χρησιμοποιεί είναι πάντα διαλεγμένες με προσοχή. Η ποίησή της - λιτή, με βαθιά νοήματα, χωρίς περιττούς συναισθηματισμούς- που μετατρέπει το καθημερινό σε κάτι μεταφυσικό, έχει ως πηγή έμπνευσης ζητήματα όπως αυτά του χρόνου και της μοίρας τα οποία τα κάνει τελείως δικά της, και έχει κερδίσει πιστούς αναγνώστες στην Ελλάδα.   

Ένας απ' τους σύχρονούς της, ο Έλληνας συγγραφέας Νίκος Δήμου, χαρακτηρίζει την κυρία Δημουλά ως "την καλύτερη Ελληνίδα ποιήτρια μετά την Σαπφώ". Είναι επίσης η πρώτη εν ζωή ποιήτρια που περιλαμβάνεται στην σειρά Ποίησης του αξιοσέβαστου γαλλικού εκδοτικού οίκου Gallimard.  

Το φθινόπωρο μια νέα συλλογή με επιλεγμένα ποιήματά της (''The Brazen Plagiarist'') κυκλοφόρησε απ' το Yale University Press, σε μετάφραση των Cecile Margellos και Rika Lesser, φέρνοντας τη δουλειά της στον αγγλόφωνο κόσμο για πρώτη φορά μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες.   

Η κυρία Δημουλά δεν μιλά αγγλικά.    

"Ήμουν τεμπέλα" λέει απολογητικά και ανησυχεί πως οι ελληνικές, λεκτικές της ακροβασίες δεν μεταφράζονται και πολύ καλά. Στον πρόλογο της νέας της συλλογής, γράφει πως ανησυχεί "για το αν η γέφυρα από τη μία γλώσσα στην άλλη είναι αρκετά γερή". Η αλήθεια πάντως είναι ότι η γέφυρα είναι πολύ ισχυρή. Το ίδιο και η ποιήτρια.  

"Πατρίδα μου είναι η γλώσσα", λέει η κυρία Δημουλά. Κάθεται σε μία σκοτεινή ----     

*Εκεί το κείμενο κόβεται - συνεχίζεται στην πέμπτη σελίδα. Μπορείτε να διαβάσετε τη συνέχεια εδώ (με κλικ η εικόνα μεγαλώνει): 

Είναι μεγάλη η χαρά μου όταν στα πρωτοσέλιδα του κόσμου δεν είμαστε για αποτυχημένους πολιτικούς ή εξτρεμιστές τραμπούκους, αλλά εξαιτίας γυναικών όπως αυτή...    

Πηγή: www.lifo.gr

Aφιέρωμα στην Επτανησιακή μουσική Inbox x

8 Ελληνικές πόλεις με μέλλον

Για αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Υλικό και παραδείγματα για σκέψεις, συγκρίσεις και άλλα.

Καρδίτσα. Η λιγότερο δημοφιλής πόλη της Θεσσαλίας αποδεικνύει ότι δεν χρειάζεται να είσαι Γενεύη για να προσφέρεις στους κατοίκους σου πραγματική ποιότητα ζωής. Ή, τουλάχιστον, να το προσπαθήσεις. Η Καρδίτσα έκανε «όνομα» την τελευταία δεκαετία χάρη σε δύο, βασικά, πρωτοβουλίες. Τη χρήση ποδηλάτου και την εγκατάσταση ασύρματου δικτύου που επιτρέπει τη δωρεάν πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Επίσης, κατασκευάστηκε μητροπολιτικό δίκτυο οπτικών ινών, το οποίο εκτείνεται σε περίπου 15 χλμ. σε ολόκληρη την πόλη, συνδέει δημόσιες υπηρεσίες και παρέχει ευρυζωνικές υπηρεσίες υψηλής ποιότητας και ταχύτητας στους κατοίκους της πόλης. Όσο για το πρωτοποριακό δίκτυο ποδηλατόδρομων, διαρκώς επεκτείνεται και βγαίνει και εκτός της καθαρόαιμης αστικής ζώνης.

Ηράκλειο. Το Ηράκλειο είναι μάλλον το λιγότερο όμορφο από τα τέσσερα βασικά αστικά κέντρα της Κρήτης. Όλοι, όμως, του αναγνώριζαν πάντα έναν έντονο δυναμισμό, που εκδηλωνόταν συνήθως με άγαρμπο τρόπο (άναρχη ανάπτυξη, καταναλωτισμός κ.λπ.). Όμως κάτι έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια στο Ηράκλειο. Το κυρίαρχο είναι η νέα σχέση με την παραλιακή του ζώνη, καθώς η πόλη ανοίγεται επιτέλους προς τη θάλασσα. Στο τέλος αυτής της διαδρομής είναι το Παγκρήτιο Στάδιο, που χτίστηκε με την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων. Στο κέντρο, η ανάπλαση της πλατείας Ελευθερίας, ύστερα από αρχιτεκτονικό διαγωνισμό, ήταν μια χειρονομία που έδειξε τις νέες φιλοδοξίες της πόλης.

Δράμα. H Δράμα είχε πάντα δύο «θέματα»: δεν διέθετε έξοδο προς τη θάλασσα και ήταν θύμα ενός σιωπηλού ανταγωνισμού με τη θεωρητικά πιο ελκυστική Καβάλα. Οι Αθηναίοι τουρίστες θα προσπερνούσαν τη Δράμα για να απολαύσουν το πολύ πιο ενδιαφέρον αστικό τοπίο της Καβάλας. Σήμερα, δικαίως οι Δραμινοί μπορούν να υπερηφανεύονται ότι έχουν κάνει πάρα πολλά για να διασκεδάσουν τον μύθο της αδιαμφισβήτητης «ανωτερότητας» της γειτονικής τους πόλης. Η εξαιρετική διαμόρφωση στις πηγές της Αγίας Βαρβάρας έδωσε στην πόλη ένα πάρκο 60 στρεμμάτων, που, εκτός από χώρος αναψυχής και γαλήνης, είναι ταυτόχρονα κι ένας μαγικός υδροβιότοπος. Το φεστιβάλ μικρού μήκους συνεχίζει να είναι ένας ζωντανός θεσμός για την πόλη, ενώ στους Δραμινούς αρέσει να λένε ότι η Καβάλα, όταν θέλει να διασκεδάσει, «μετακομίζει» στη Δράμα... 

Ξάνθη. Μία από τις κατά τεκμήριο πιο όμορφες πόλεις της Βόρειας Ελλάδας, αν όχι της χώρας, που προσπαθεί να αξιοποιήσει το διπλό «κεφάλαιο» της Παλιάς Πόλης (έχουν καταγραφεί 1.200 χαρακτηρισμένα διατηρητέα κτίσματα) και της ειρηνικής συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων. Η λειτουργία πανεπιστημιακών σχολών σε συνδυασμό με την ανάπτυξη και διάδοση του τοπικού καρναβαλιού αλλά και τη σταθερή παρουσία της ποδοσφαιρικής ομάδας της πόλης στη μεγάλη κατηγορία δίνουν το μέτρο της νέας αυτοπεποίθησης της πόλης.

Ερμούπολη. Συμφωνούμε ότι η πρωτεύουσα των Κυκλάδων διαθέτει ένα από τα πιο εντυπωσιακά αστικά σκηνικά στη χώρα. Αλλά, μερικές φορές, δεν αρκεί αυτό. Στην περίπτωση της Ερμούπολης η επένδυση στον πολιτισμό είναι ένα χαρτί που ευτυχώς το παίζει καλά και ακόμα καλύτερα της βγαίνει. Δύο σημαντικά φεστιβάλ με γερές βάσεις στην κλασική μουσική, η Πινακοθήκη Κυκλάδων στο παλιό Τελωνείο και, φυσικά, το θέατρο Απόλλων, που γίνεται προσπάθεια να παραμένει ανοιχτό και τον χειμώνα, είναι οι σιωπηλοί μάρτυρες μιας μικρής πολιτιστικής επανάστασης που φέρνει κύρος και χρήματα σε όλο το νησί. 

Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη θέλει να αφήσει πίσω της μια παρατεταμένη περίοδο στασιμότητας και το επικοινωνιακά θετικό άστρο του Γιάννη Μπουτάρη μοιάζει σήμερα με καλή αφετηρία. Η πόλη έχει πληγεί από την κρίση, αλλά σε μικρότερο βαθμό από την Αθήνα, τουλάχιστον στο κέντρο. Στο μέτωπο των μεγάλων έργων υπάρχουν καλά και κακά νέα. Η ολοκλήρωση της μεγάλης ανάπλασης στη νέα παραλία προχωράει – ίσως όχι με τους ρυθμούς που θα έπρεπε, αλλά πάντως υπάρχει φως στο τούνελ. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο και για το έργο του μετρό. Το άνοιγμα της διοίκησης Μπουτάρη σε δύο φιλικές για την πόλη τουριστικές αγορές (του Ισραήλ και της Τουρκίας) φαίνεται πως βάζει τις βάσεις για μια νέα εξωστρέφεια. Πιο μακροπρόθεσμα, υπάρχει το θέμα της μεταφοράς των εγκαταστάσεων της ΔΕΘ εκτός του αστικού ιστού. Ένα είναι σίγουρο: στη Θεσσαλονίκη δεν πρόκειται να βαρεθούν τα επόμενα χρόνια. 

Καρπενήσι. Πώς μια ορεινή, απομονωμένη και φτωχή πόλη αξιοποιεί στο έπακρο τις δυνατότητες που προσφέρει η ανάπτυξη του χειμερινού τουρισμού; Το Καρπενήσι δεν ομόρφυνε τα τελευταία χρόνια, αλλά έγινε πιο χαρούμενο και πιο ελκυστικό. Στα πέριξ της πόλης έχει συντελεστεί μια μικρή επανάσταση, με πλήθος νέων υποδομών να υποστηρίζουν τη νέα τουριστική βιομηχανία της πόλης και του νομού. Η λειτουργία μεγάλου, σύγχρονου αθλητικού κέντρου στην είσοδο του Καρπενησίου φέρνει πολύ κόσμο και το καλοκαίρι, αφού το προτιμούν ομάδες ποδοσφαίρου και μπάσκετ για την προετοιμασία τους. Η παρουσία του Κώστα Μπακογιάννη στον Δήμο φρεσκάρει γενικότερα την εικόνα της πόλης και προσφέρει υπηρεσίες και σε καθαρά επικοινωνιακό επίπεδο.

Πρέβεζα. Η έλλειψη ενός σύγχρονου αυτοκινητόδρομου έχει στερήσει από τους Αθηναίους μια καλύτερη γνώση της Δυτικής Ελλάδας. Έτσι, η Πρέβεζα παραμένει ένα καλά κρυμμένο μυστικό, περιτριγυρισμένο από χιλιόμετρα ατελείωτων ακτών που ελάχιστοι γνωρίζουν. Όμως, τώρα είναι η κατάλληλη εποχή για να την ανακαλύψετε. Τα τελευταία 15 χρόνια η πόλη έχει κάνει άλματα: η πεζοδρόμηση τόσο του παραλιακού μετώπου όσο και της Αγοράς προκάλεσαν μια μικρή πολεοδομική επανάσταση που έφερε ανάπτυξη, ποδήλατα και αυτοπεποίθηση. Από κοντά, μεγάλα αναπτυξιακά έργα, όπως η υποθαλάσσια σήραγγα που τη συνδέει με το Άκτιο, ενώ θετικά αποτιμάται και η λειτουργία του ΤΕΙ. Το επόμενο μεγάλο στοίχημα είναι η αξιοποίηση της παράκτιας ζώνης με τις απλωμένες παραλίες. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα συγκροτήματα ξενοδοχείων. Αρκεί να τις μάθει περισσότερος κόσμος.

Πηγή: http://www.lifo.gr/mag/features/3540

Έπαινος της Ακαδημίας Αθηνών σε μέλη της Εταιρείας Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών

Του καθηγητή Γεωργίου Ν. Μοσχόπουλου

 Προέδρου της Εταιρείας Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών

Μετά από τους επαίνους της Ακαδημίας Αθηνών που απέσπασαν ήδη σε προηγούμενες Συνεδρίες της Ακαδημίας ο Αγγελοδιονύσης Δεμπόνος για το σύνολο του έργου του και ο Σπύρος Αντωνάτος για το βιβλίο του «Αργοστόλι, η χαμένη πόλη. Δράση καθ’ οδόν 1853 – 1953» και τη βράβευση του Γεράσιμου Πεντόγαλου, εφέτος τον έπαινο της Ακαδημίας Αθηνών θα λάβουν, στο πλαίσιο επίσημης Συνεδρίας της Ακαδημίας στο τέλος του μήνα, ο Γεράσιμος Σπ. Μπάλλας και η σύζυγός του Νίκη Λάσκαρη – Μπάλλα.

Ο Γεράσιμος Μπάλλας, Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών, πτυχιούχος πολιτικών επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου και πρώην διευθυντής του τοπικού Υποκαταστήματος της Τράπεζας της Ελλάδος, έχει αναπτύξει αξιόλογη επιστημονική δραστηριότητα στο πλαίσιο της εν λόγω Εταιρείας με επιστημονική – ιστορική έρευνα και ωραίες δημοσιεύσεις, τόσο στην Επετηρίδα της Εταιρείας «Κεφαλληνιακά Χρονικά», όσο και σε άλλες περιοδικές εκδόσεις.

Η Νίκη Λάσκαρη – Μπάλλα, φιλόλογος και για χρόνια διευθύντρια Γυμνασίων και Λυκείων, είναι τακτικό μέλος της Εταιρείας Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών, με επίσης επιστημονική δραστηριότητα, συμμετοχή σε Συνέδρια και δημοσιεύσεις.

 

Οι συγγραφείς ύστερα από πολύχρονη και κοπιώδη έρευνα σ’ ολόκληρο το πλάτος του νησιού μας, στις πόλεις και στα χωριά, σε απλούς χωρικούς κυρίως ηλικιωμένους και σε μαθητές των σχολείων ( εδώ προφανής η δράση της φιλολόγου Νίκης Λάσκαρη – Μπάλλα) συνέλεξαν, ταξινόμησαν, αξιολόγησαν και εξέδωσαν λαογραφικό υλικό, στο πλαίσιο της «Σειράς Διατριβών και Μελετών» της Εταιρείας Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών. Η έκδοση είναι τρίτομη με τον κοινό τίτλο «Λαογραφικά Κεφαλονιάς» και με επί μέρους τίτλους κατά τόμο «Λιανοτράγουδα», «Δημοτικά τραγούδια», «Λαϊκοί ποιητές».

Το εν λόγω έργο, που το προλογίζουν πανεπιστημιακοί καθηγητές, και για το οποίο τώρα τους απονέμεται ο έπαινος της Ακαδημίας Αθηνών, είναι πολύτιμο, γιατί είναι έργο σωστικό της λαϊκής μας παράδοσης και των σπάνιων πολιτισμικών στοιχείων που συνθέτουν τη διαχρονική πορεία του λαού μας. Πρόκειται για έργο εθνικής σημασίας, τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, που στο πλαίσιο πολιτικής και κοινωνικής κρίσης σε διεθνές επίπεδο, αυτά τα ερείσματα του έθνους μας (και, βέβαια, κάθε έθνους) θεμελιώνουν την ταυτότητα του έθνους μας και ευρύτερα του Γένους μας, στο πλαίσιο της σύγχρονης παγκόσμιας κοινότητας. Οι εν λόγω συγγραφείς και επαινεθέντες από την Ακαδημία Αθηνών ας μείνουν παράδειγμα προς μίμηση στους νεοτέρους.